Páginas

quarta-feira, 6 de janeiro de 2021

PAPAGAIOS!/ PAPAGOJ!

    





PAPAGAIOS!

     Quando deu por si, aquela manhã de janeiro cumpria sua transição para a tarde, a maturidade para a velhice e o planeta sei lá para que domínios galácticos. Dúvidas desconcertantes postulam papo com velhos amigos, então me lembrei de Papagaio, amigo com quem tratava de temas filosóficos quando um de nós tinha 10 anos, e eu me divertia em hipnotizá-lo. Mais novo que eu na escala relativa do tempo, logo ele oscilava no poleiro, meio grogue, ainda sábio. O tempo voou, mas nossos papos continuam. Basta não se deixar hipnotizar pela ilusória contagem de tempo, mistério na certa incontável. Foi a pauta que levei ao amigo.

        - Então, cara? - me olhou maroto.


  Surpreso pelo cumprimento sem o ritual da repetição, iniciei por aí, e Papagaio reagiu ainda mais surpreendente, sem imitação.


    - Curiosa a percepção de vocês, apenas crença infundada! Papagaios falam por si mesmos desde que o mundo é mundo! Não imitamos ninguém. Trate de consertar a escuta, meu caro.


Certo que esse caminho seria desvantajoso, fui direto ao ponto.


- Então me diga, espertinho! Com tantos mentidos e desmentidos sobre a eficácia das variantes da vacina contra o antigo vírus da Covid-19, devo ou não tomar a dose assim que o embate ideológico permitir?


- Faça o que achar melhor, mas não segundo o seu modesto pensar. O pensamento nunca pode mudar o homem porque o pensamento em si mesmo é um fragmento.


- Papagaios! É a primeira vez que ouço Krishnamurti em voz não humana. Jurava que não era para o seu bico!


- A tolice de vocês não me surpreende. Têm nas mãos a vacina, fruto idolatrado da vossa ciência (mera formalidade ou só ironia?). Enfim, vocês têm a resposta para um problema que sofreu mutação! E segue desafiando o jeito habitual de vocês pensarem e agirem, o chamado paradigma.


- Papagaios! Citar filósofo hindu para nos desancar! E ainda tripudiar sobre o paradigma que informa nossas decisões! Isso é para o seu bico?


  Mais prudente permanecer na ofensiva com perguntas. Ele se desvencilhasse por esquiva ou argumentação razoável. Na sequência, movi o peão que melhor pressionava o Rei adversário.

 

        - Por que essa estratégia boba de dar bicadas agressivas no poder do pensamento humano e ironizar nossa ciência? Papagaios têm algo melhor a oferecer?


A resposta, fulminante, mostrou o invejável domínio dos papagaios em relação ao ego. Papagaios não julgam, não se ofendem, não revidam. Mostrou foco ao evitar bicadas a esmo.


        - Penso que o pensamento faz o seu melhor, crente que pode tudo. Como o pensamento parteja crenças, creio ser hora de largar as crenças. Troco o 'creio' por 'intuo'. Intuo assim ter complementado o pensar e o crer. Se não for só mais uma crença... algo novo nascerá da supramente, tanto quanto intuo, incondicionada. Seria meio isso?


        - Papagaios! Nem sei o que dizer! Evocar possível supramente me atordoa. Quase joguei a toalha, confundindo xadrez com boxe. Meio isso?! Ainda me vem com sutilezas e dúvidas retóricas sobre a própria declaração, como para amenizar o poder fulminante do direto no queixo! Balancei nas pernas, quase dobrei os joelhos, mas contra-ataquei, no automático, buscando respirar no meu córner. Em vão. O gancho derradeiro viria apressar o xeque mate.


        - Agora você sabe estarem suas vacinas preparadas para um vírus... mutante, portanto, é só resposta velha… então me diga: como assim?! Os problemas significativos que enfrentamos não podem ser resolvidos no mesmo nível de pensamento em que estávamos quando os criamos. (A. Einstein CALAPRICE, A., The New Quotable Einstein, 2005.). E mais. Vi na Internet de vocês uma enxurrada de baboseiras na noite que dizem ser a última do ano para o dia seguinte, votos e mais votos de mudanças, soluções, quando o máximo que conseguem é usar pensamentos mágicos e desejos infantis de mudanças desacreditadas na fonte! Ora, por que essa insistência com medidas de tempo quando não têm sequer calendário consensual e único? Calendário cristão gregoriano! Ora, bolas!


  Não nego ter sentido o golpe. Vista turva, nem no automático conseguia mais responder. E ele desfechou o de misericórdia, antes da habitual elegância de derrubar o Rei e cumprimentar o bicudo oponente.


        - Qual foi o período mais feliz na sua vida, Paulo?


  O arremedo de resposta, se viesse, exigiria telepatia, que a fala articulada já era!


“Papagaios! Sinto que aos dez anos. Morava em bairro proletário do Rio, anos 1960 do tal calendário... gregoriano. Na época tinha um papagaio maroto e meio filósofo a quem tentava hipnotizar com aparente sucesso”. Tive a sensação tênue de ouvir dele o desafio: se tentar me hipnotizar novamente, cuidado! Estudei o tema, fiz cursos, não se espante então se quem acabar dormindo for você, meu querido! 


Abatido, o Rei adormeceu.


******************

PAPAGOJ!


Kiam sin perceptis, tiu mateno de januaro plenumis sian transiron al vespero, la maturiĝo al maljuniĝo, kaj la planedo, kiu scias, al iu galaksia dimensio. Mokaj duboj postulas babilon kun ĉiamaj amikoj, do mi memoris pri Papago, amiko kun kiu pritraktis filozofajn temojn kiam unu el ni 10-jaraĝis, kaj mi amuze klopodadis hipnotigi ĝin. Plej juna ol mi laŭ la relativa temposkalo, iom poste ĝi oscilis sur la bird-grimpilo, ebrieta, ankoraŭ saĝa. Tempo flugis, sed niaj babiloj daŭras. Sufiĉas, ne lasi min hipnotigi de iluzia tempokalkulado, mistero certe nekalkulebla. Jen la liniita papero kiun mi portis al la amiko.


        - Do, kara? - ĝi ruze rigardis min.


  Surpriza pro kumplimento sen ritualo de ripeto, pri tio mi ekbabilis, kaj Papago reagis pli surprizige, sen ajna imitado.


      - Kurioza percepto, tamen nur senfundamenta kredo! Papagoj parolas el si mem ekde la mondo estas mondo! Neniun ni imitas. Zorgu pri via aŭskultado, mia kara.


         Certe tiu vojo estus malavantaĝa, rekte do al la punkto.


- Do diru, lertulo, post tiom da mensogoj kaj malmensogoj pri la efikeco de variantoj de vakcinoj kontraŭ la antikva viruso de la Kovim-19, ĉu mi devas aŭ ne preni dozon tuj kiam ideologiaj interbatoj ĉesos?


- Faru la plej bonon, sed ne laŭ via modesta penso. La penso neniam povos ŝanĝi vin ĉar la penso en si mem estas fragmento.


- Papagoj! Unuafoje mi aŭdas citaĵon de Krishnamurti per ne homa voĉo. Tio ne estis por via beko, mi ĵuris!


- Via stultaĵo ne surprizigas min. Vi havas ĉemane vakcinon, idolkulto de via scienco (ĉu formalaĵo aŭ nur ironio?). Nu, respondo por problemo ne plu ekzistanta, mutaciita, daŭre defia al via kutima maniero pensi kaj agi, la tielnomata paradigmo.


- Papagoj! Citi hindan filozofon por nin ridigi! Kaj krome tromoki pri la paradigmo, kiu informas niajn decidojn! Ĉu tio estas por via beko?


  Pli prudente daŭri atake per demandoj. Ĝi elturniĝu aŭ modere argumentu. Sekve mi movis la peonon, kiu plejbone premis la oponantan Reĝon. 


        - Kial tiu stulta strategio agreseme beki la povon de homa penso kaj ironii nian sciencon? Ĉu papagoj havas ion pli bonan?


La respondo, fulma, montris envieblan regon de la papago rilate la egoon. Papagoj ne juĝas, ne ofendiĝas, ne refrapas. Montris ĝi fokuson evitante sencelajn beko-frapojn.


       - Pensas mi, ke la penso faras sian plej bonon, kredante sin ĉiopova. Ĉar la penso akuŝas kredojn, mi kredas jam temp’ está forlasi la kredojn. Anstataŭos mi 'mi kredas' al 'mi intuas'. Tiel mi intuas komplementitaj la penson kaj kredon. Se tio ne estos plia... kredo, io nova naskiĝos el supramenso. Laŭintue, nekondiĉita. Ĉu tio?


        - Papagoj! Eĉ mi ne scias kion diri! La alvoko al ebla supramenso konsternas min. Preskaŭ mi ĵetis la tukon, evidenta konfuzo inter ŝako kaj boksado. Ĉu tio?! Ĝi ankoraŭ subtilas per retorikaj duboj pri la propra deklaro, kvazaŭ por mildigi la fulman povon de tiu surmentona rekto-frapo! Ŝanceliĝis surgambe, preskaŭ flektis genuojn, sed mi kontraŭ-atakis, aŭtomate, celante spiri ĉe mia angulo. Vane. La lasta hoko-frapo rapidigis la ŝakmaton.

        - Nun, sciite, ke viaj vakcinoj pretas kontraŭ mutacianta viruso, jen do nur senefika respondo… Diru: kiel tiel?! La signifaj problemoj kiun ni alfrontas ne povas esti solvitaj laŭ la sama pensonivelo kiun ni havis kiam ilin ni kreis. (A. Einstein CALAPRICE, A., The New Quotable Einstein, 2005.). Kaj plu. Mi vidis per via Reto lavangon da stultaĵoj la nokton, kiun vi diras esti la lasta de la jaro al la sekvanta tago, plena je bondezir-mesaĝoj pri ŝanĝoj, solvoj, kiam la maksimumo kiun vi atingas estas magiaj pensoj, infanaj deziroj pri ŝanĝoj malkredataj ĉe la fonto! Nu, kial tiu insisto pri tempomezuroj, kiam eĉ interkonsenton pri kalendaro unika vi ne havas? Kristan-gregora kalendaro! Ho ve!


  Ne neis mi senti la frapon. Malklar-rigarde, nek aŭtomate mi sukcesis plu respondi. Venis mizerikorda frapo, antaŭ ol la eblo elegante faligi la Reĝon kaj kumplimenti la oponantan bekulon.


        - Kiu estis la plej feliĉa vivperiodo por vi, Paulo?


  La ŝajna respondo, se venanta, postulus telepation, la artikulaciata parolkapablo for!


“Papagoj! Laŭ mia sento dekjaraĝe. Mi loĝis en proletara kvartalo en Rio, jaroj 1960 de la tielnomata gregora kalendaro. Tiam mi havis ruzan, duonfilozofan papagon, kiun mi strebadis hipnotigi verŝajne sukcese”. Mi havis subtilan impreson aŭdi de ĝi defion. Se vi strebos min refoje hipnotigi, estu zorgema! La temon mi studis, frekventis kursojn. Ne surpriziĝu do se estos vi, kiu dormos, karulo! 

        Malfortika, la Reĝo dormetis.


terça-feira, 15 de dezembro de 2020

CARTAS DE CRISTO/ LETEROJ DE KRISTO

 
LETEROJ: poezia legado pri naŭ leteroj[i] kaj dek sep komplementoj [ii]

Se venonte prema inspiro,

enloĝanta voĉo sonos:

ebla dubo, timo, miro

ĉion fine ja vi konos.

 

Ĝustig’ de miskomprenoj

jen io de mi celata

ĉu por evito de ĝenoj

ĉu por kompreno ekzakta.

 

Kiam mi vivis sur Tero

dum ĉeesto en Palestino

“Patro”-n mi diris, nur ero,

Judisme ne gravis ino:

de tiam mia prefero

estis diri sen enuo

Patro-Patrin’ jen Unuo!

 

Al mi venis tiu Vero

nur post tempo dezerta

ĉar junece kun malklero

supozis mi esti certa,

sen kon’ pri Fonta Rivero,

sen scii min mallerta!


NUDO

Nudiĝu el mitoj fantomoj timoj

malesperoj frustroj angoroj – vekiĝu

stariĝu perceptu – ĉio tio

viamense venas

personaj mensaj kondiĉoj

Forigu ilin: Vivo plenas

Plifacile diri ol fari – vi pensas

La Vero el Esto: neniam sola vi estas!


CARTAS: legado poético de nove cartas [i] e dezessete complementos[ii]  

Se premente a inspiração,

soa a voz que nos habita:

dúvida, medo, aflição,

o saber total se habilita.

 

Corrigir má compreensão,

algo em mim desperta

evita tanta ilusão

entende-se a coisa certa.

 

Quando vivi na Terra,

meu tempo na Palestina,

no Judaísmo, só falava “Pai”

sem contraparte feminina.

Preferência não se trai,

pois a completa expressão

Pai-Mãe evoca União!

 

A Verdade só me veio

tempos depois no deserto

jovem, meu saber era um fio

crente que estava certo,

desconhecia a Fonte do Rio,

sem noção, tolo e vazio!

 

NUDEZ

Despe teus mitos fantasmas medos

desesperos frustrações angústias – desperta!

fica de pé percebe – isso tudo

vem da mente pessoal

do teu condicionamento!

Livre-se deles: a Vida é plena

Mais fácil dizer que fazer – tem dó

A Verdade do Ser ê serena: 

você nunca está só!



[i] Cartas de Cristo: a Consciência Crística Manifestada. 2 ed. Curitiba: Almenara, 2012.

[ii] Cartas de Cristo: textos complementares. Curitiba: Almenara, 2014.

 

[ii] Leteroj de Kristo: la Krista Konscienco Manifestata. 2 ed. Curitiba: Almenara, 2012.

[ii] Leteroj de Kristo: komplementaj tekstoj. Curitiba: Almenara, 2014.


sábado, 5 de dezembro de 2020

CHINA OFFICINALIS

 
"Como um animal que sabe da floresta". Gonzaguinha.

Como se fora brincadeira de roda, salta livre, silencioso e g(r)ato o tigre da memória de invólucro antigo, transgeracional, enorme no meu sonho ancestral. Reina a soberania da ofuscante totalidade. Movimento lento em minha direção. Como que me atravessa o tigre, me constitui e sussurra sabedorias de floresta e cativeiro. Justa distância pára e espera. Começa o diálogo - olhos, silêncio, respeito. Devolvo-lhe o respeito: em lótus me sento e sinto o orvalho. O gramado sabe não sermos da cadeia alimentar do tigre. Tampouco ele da nossa. Surpreso, também se acomoda, um olho na conversa e outro na caça premente e improvável. Adivinho-lhe a sede. Não ainda a hora de levar-lhe a frescura das gotas de chuva. Abundância e inteireza dialogam. Outras palavras, símbolos exalados.


Vivente e exata, a verdade em sua natureza felina explode beleza rajada em laranja e ocre. O poder das garras na jugular da presa afirmava bondade, justiça. Aos filhotes o melhor bocado! Olhar patético e sincero me garantia: amor incondicional o propósito de tigre. Natureza e harmonia, a vida degusta a vida em comunhão com Gaia. Lei cósmica se cumpre e me pergunta sem rodeios: que parte do corpo toma o cálice rubi de vinho dessa aprendizagem? 


Nenhuma hesitação precede o vazio do pulo, alvo quase manifesto. O alvo foge quadrúpede, inútil, já atingido. Plena percepção. Coração antevê banquete e júbilo. Tudo celebra a festa do Self a devorar sombras, complexos, medos malsabidos. Agora, só sabor, sorriso, sacações soltas, sadias.   


Kvazaŭ rondoludo, libera, silenta, danka saltas la tigro el memoro pri antikva ingo transgeneracia, enorma al mia papatra sonĝo. Regas suvereneco de duon-blindiga tuteco. Lanta movo en mia direkto. Kvazaŭ min trapasu, la tigro min konsistigas, flustras saĝecojn de arbaro kaj sklaveco. Just-distance ĝi atende haltas. Komenciĝas dialogo - okuloj, respekto, silento. Redonas mi al ĝi la respekton: laŭlotuse sidiĝas mi, la rocion sentas. Scias la greso: ni ne apartenas la manĝoĉenon de tigroj. Same nek li la nian. Surpriza, ankaŭ ĝi akomodiĝas, okulo surbabile, alia sur prema kaj malprobabla ĉasaĵo. Divenas mi ĝia soifo. Ne ankoraŭ la momento porti al ĝi la freŝecon de pluvogutoj. Abundo kaj tuto dialogas. Aliaj vortoj, elspiritaj simboloj.


Vivanta kaj trafa, la vero en felisa naturo eksplodas oranĝ-okre miksita beleco. La povo de la ungegoj sur la jugulara vejno de ĉasaĵo asertis pri boneco, justico. Al la idoj la plej bongustan peceton! Patosa kaj sincera rigardo garantias min esti senkondiĉa amo la tigra intenco. Naturo kaj harmonio, vivo frandis vivon kunece kun Geo. Kosma leĝo plenumiĝas kaj min tuj demandas: kiu korpoparto drinkas la ruben-koloran vino-kalikon de tiu lernitaĵo? 


Neniu hezito antaŭ la salto-malpleno sur manifestiĝonta celo. Kvarpieda, senutila, forfuĝas la antaŭtrafita celo. Plena percepto. La koro antaŭvidas bankedon kaj ĝojegon. Ĉio celebro dum la festeno de Self, voranta ombrojn, kompleksojn, malsuspektajn timojn. Nun, nur gusto, rideto, liberaj, sanaj perceptetoj.

domingo, 29 de novembro de 2020

MORDIDA/ MORDO

 


1

FATURAS

Três. Vencidas ou vencedoras? De carona com o amigo advogado, ir negociá-las. Ele sobe. Terceiro andar. Estaciono o carro, local sombrio, melhor descer. Longa espera. Vem um morador de rua, conversamos. Ouço verdades. Retorno à solidão pensativa. Por que não subir ao escritório?

2

FAST FOOD

A fila morosa de carros para abastecer. Ufa! Minha vez. Discuto com o gerente. Fique claro, não pagarei a conta superfaturada! Acordo, pedido de desculpas do estabelecimento, sigo para a lanchonete junto ao posto. Tento comer o magro e amargo sanduíche. Do nada, mulher espalhafatosa me acusa. Não pagou a gasolina. Ela investigasse com o gerente. Vi quando ele levantou o polegar confirmando o pagamento. Em vão retorno ao sanduíche. Parecia mais amargurado.

1

FAKTUROJ

Estis tri, ĉu venkitaj, ĉu venkintaj? Pet-veture kun amiko advokato, ek ilin negoci. Li iras. Tria etaĝo. La aŭton mi parkas, ombra loko, plibone foriri. Longa atendo. Venas strat-loĝanto, ni babilas. Verojn mi aŭdas. Revenas mi al pensiga soleco. Kial ne iri al la oficejo?

2

RAPIDMANĜEJO

La malrapida vico de aŭtoj por benzinprovizo. Nu! Mia fojo. Diskutas mi kun la benzinejestro. Restu klare, mi ne pagos la tro altan fakturon! Interkonsento, ilia pardonpeto, iro al la apuda rapidmanĝejo. Klopodo manĝi la magran, amaran sandviĉon. Subite, bruega virino akuzas min. Vi ne pagis la benzinon. Ŝi kontrolu mem tion ĉe la benzinejestro. Lia polesko konfirmis la pagon. Vana reveno al la sandviĉo. Ĝi aspektis pli amara.

sábado, 7 de novembro de 2020

HORA DE VIRAR O JOGO - meditação com Arun pelo Brasil/ JAM TEMP' ESTÁ POR ŜANĜI LA MATĈON - meditado


Se é hora de virar o jogo ou não isto dependerá da intuição coletiva e da decisão de cada pessoa. Indícios sugerem que o caos atual se deve ao uso unilateral da mente racional numa perspectiva em que predomina o materialismo. É como se quiséssemos que o pássaro das nossas vidas voasse com apenas uma das asas! Por que ficamos surpresos com o fiasco? Isso é que é surpreendente. Para C. G. Jung a função pensamento representa apenas um quarto da possibilidade total. Restam ainda as funções sensação, sentimento (valorativa) e intuição, que é o saber que nasce da mente supra consciente, onde mora o arquétipo do amor incondicional. É hora de mudar? Por que não?


Se estas la horo ŝanĝi la matĉon aŭ ne tio dependos de la kolektiva intuicio kaj de la decido de ĉiu homo. Indicoj sugestas, ke la nuna ĥaoso devenas de la unuflanka uzo de la racia menso laŭ perspektivo precipe materialisma. Estas kvazaŭ ni volos, ke la birdo de niaj vivoj flugu per ununura flugilo! Kial do ni surpriziĝas pri la fiasko? Tio ja surprizigu nin. Laŭ C. G. Jung la funkcio penso reprezentas nur unu kvaronon de la tuta ebleco. Estas ankoraŭ la funkcioj sensaro, sentimento (valora) kaj intuicio, kiu estas la saĝo naskiĝinta el la suprakonscia menso, kie loĝas la arĥetipo de la senkondiĉa amo. Ĉu estas horo ŝanĝi ion? Kial ne?

terça-feira, 27 de outubro de 2020

segunda-feira, 26 de outubro de 2020

ESCADA/ ŜTUPARO

 

subo a escada ereta da coluna vertebral
e na altura do coração o atalho trilho
até o centro do templo ali erguido
em tijolos de luz e argamassa de pranto
ressequido e gasto
e na velha cadeira a respiração e a calma instalo
e vasto o espelho se abre em lago brilhos e imagens
despeço um pouco as sombras já grudadas
e contemplo sem julgar seu corpo
de fumaça e coisa alguma:
chamo a violeta chama da Presença Eu Sou
e o que penso que sou se evapora
e o que a escola me disse desvanece
e o que a cultura moldou se esvai em bruma
o que Eu Sou se reconhece Totalidade
e ao humano frágil me devolve
ao balbuciar este relato frágil
que me levará veloz a parte alguma
 

grimpas mi l’ eretan ŝtuparon de l’ vertebra kolumno
kaj ĉekore la padon trairas
ĝis la centro de l’ templo tie starita
de brikoj de lum’ kaj mortero
de sekega elĉerpita ploro
kaj sur la konata seĝo spiron kaj kalmon mi instalas
kaj vasta malfermiĝas la spegul’ kiel lago briloj imagoj
iom adiaŭas mi la ombrojn jam gluataj
kaj kontemplas sen juĝ’ ilian korpon de fumo
kaj nenio:
vokas mi la flamon de la viola Ĉeest’ Mi Estas
kaj kion mi pensas ke mi estas vaporiĝas
kaj kion lernejo min diris disfumiĝas
kaj kion kulturo muldis ombre vanuas
kio Mi Estas Tutecon sin rekonas
kaj al humaneco fragila min redonas
dum balbutas mi ĉi fragilan raporton
kiu min rapide portos al neniu loko


quinta-feira, 22 de outubro de 2020

RIDEGO/ GARGALHADA


Leganto, imagu: unu el ni, plenatente, sin ĵetas sur sofo malstreĉiĝ-cele. Iomete poste la percepto ŝajnas pli akurata, kaj iel konata bruo zumas. Ĉu efiko de eniro en meditadon? Tri ĝojaĵoj ridetas: unue, aŭdebla, bonfara, aŭtentika ananda, aŭ spirituala feliĉo, due, tiu ridego kaj trie, senforma raporto ĉu poezia. Plejeble ne sinsekvaj, sed samtempaj. Verke mi montros ĝin. Senbrue ananda, saltete, vivantokule, ekdialogas. Resume:   

Amata meditanto, parolas tiu de vi nomata Supera Esto: Kredu min, ni estas unu, eĉ se vi, forgesita, supozas nin du. Dirite tio, indas insisti, ke tiu ridego estas via natura stato, se kvazaŭ infano vi restas. Via estas la tuta Regno, ĉar ĝi estas en vi kia natura heredaĵo. Frato nia, kies vivo en Palestino estis fuŝe rakontita, substrekis tion. Tiam li sinprezentis kiel fraton, malgraŭ posta insisto de institucioj uzi lian nomon kiel bonegan mon-enpoŝigan perilon tra trudita timo. Plu mi ne diru, ĉar nia meditadotempo estas ankoraŭ modesta.

Obee al ia ordono, portas mi ĉi mesaĝon. Ĉu vi kredas ĝin ankaŭ fuŝa, aŭ ne? 

Ridego bruegis ĉie ajn. 

********

Leitor, imagine: um de nós, com plena atenção, se atira sobre um sofá para relaxar. Tempinho depois, a percepção mais acurada, surge o velho zumbido. Talvez efeito da entrada em meditação. Três coisas ali sorrindo: primeiro, audível, benfazejo, autêntico, o estado de ananda, ou felicidade espiritual, segundo, essa gargalhada e terceiro, um relato informe, poético talvez. Mais provável não serem sequenciais, mas simultâneos. Recriado, te mostro.

Sem ruído, ananda, saltitante, olhos vivos, inicia diálogo. Resumo: 

Amado meditante, diz aquele chamado Ser Superior: Creia-me, nós somos um, mesmo que você, esquecido, acredite sermos dois. Dito isto, é bom insistir que essa gargalhada é seu estado natural, se continua como criança. Seu é todo o Reino, pois ele está em você e é sua herança natural. Um irmão nosso, cuja vida na Palestina foi narrada com deformações, sublinhou isto. Na época, se apresentou como um irmão, apesar da insistência posterior das instituições em usarem seu nome como excelente meio de embolsar uma grana em função do medo imposto. Mais não direi, pois nosso tempo de meditação atual é ainda modesto.

Obediente a uma espécie de comando, trago esta mensagem. Você acredita que ela seja também deformada, ou não?

Ecoou uma gargalhada por toda parte.