Páginas

domingo, 2 de maio de 2021

GRUND' FEKUNDA/ TERRENO FÉRTIL

 


kial hasto se eble venos halto?

kial ordo se bezonatas agordo, 

mizerikordo en tagordo? 

kial grizo se tuj post, krizo?

kial kolero se post ĝi, infero?

kial ne grundo por sidi hirundo?

kial veneno se anstataŭ putro, nutro?

kial dueco se bezonatas nuanca plureco

pluraj ecoj en unueco?

kial el krizo ne venu oportuno

por tuno da paco anstataŭ puno?

kial Tanatos' kaj ĥaoso

anstataŭ Eroso?

Tanatos' plu bezonatas

aŭ ĉu erosa parfumo? 

ĉu plia dramo? ĉu Lumo? 

ĉu Vivo? ĉu Amo?


por que pressa se talvez parada? 

por que ordem se sintonia preciso

na pauta da misericórdia? 

por que cinza se logo depois, crise?

por que cólera se depois, o inferno?

por que não terreno para pouso de andorinha?

por que veneno se em vez de podridão, alimento?

por que dualidade se preciso um tom de pluralidade

muitas qualidades na unidade?

por que da crise não vir oportunidade

para toneladas de paz em vez de punição?

por que Tânatos e caos

em vez de Eros?

Tânatos ainda se precisa

ou amoroso perfume?

mais drama? ou Luz?

ou Vida? ou Amor?


SUSPENSE/ SURPRIZE

 


acredita em anjo?

assim de supetão digo que acredito

e crer deve ser bom


como bom marmanjo olho para fora

e até vejo anjos

se olho para dentro onde estão em mim?

neles me sustento? neles me balanço

entre não e sim!


mas, quero acreditar? olho para mim!

em anjo posso crer 

se olho pra você!


kredas vi ĉu je aĝel'?

tiel subite ja diras kredi mi

kaj kredi bonas certe


kiel bona plenkreskul' rigardas mi eksteren

kaj anĝelojn eĉ mi vidas

kie ĉe mi kaŝita se ilin rigardas ene?

ĉe ili ĉu subtenas mi? ĉu ŝanceliĝas mi

inter jes kaj ne?


sed, ĉu je anĝel' volas kredi mi?

rigarde al mi mem!

je anĝel' mi povas kredi

apenaŭ rigardante vin!

terça-feira, 27 de abril de 2021

ORA/ JEN

 


a poesia madrugada

mesmo quando dia

sabe alguma sombra

mesmo quando adia

o que ardia

hoje desmorona


o poema atinge

se ora exclama

se ora reclama

se agora

ama!


poezio frumatena

eĉ kiam tago

scias iun ombron

eĉ kiam prokrastas

kion ardantan

nun disruinigas


la poem' ion atingas

se jen ekkrias

se jen plendas

se nun

amas!

MENOS E MAIS / MALPLI KAJ PLI

 


a poesia 

promete o dia 

mas insiste madrugada 

mais vadia

menos amarga


o poema

revelação finge:

as exclamações

qual leitor(a) atinge?


poezio 

promesas l' tagon 

sed insistas frumatenon 

pli vagada

malpli amara


poemo

rivelon ŝajnigas:

ekkriojn

kiu leganto atingas?

terça-feira, 20 de abril de 2021

FUTURO E AS RIMAS/ ESTONTECO KAJ RIMOJ


 

FUTURO E AS RIMAS

tem coisa mais fugidia volátil escorregadia

que o chamado futuro?

chega a primeira rima: escuro! 

outra associação: duro, inseguro!

surdo aos apelos arrepia os cabelos

quando apelo planejo, 

mas, planos são curvas

onde pouco se divisa


futuro não é coisa fugidia

que nem coisa é

se corro atrás dele, logo dá no pé!

volátil parece que voa

escorregadio se faz sabão

entre os dedos não o seguro

enfim, nada seguro

carro lubrificado, mas enguiça

então, futuro, que preguiça!


filosofia da moda nos convida:

fique no aqui, seja no agora

esqueça o passado, terra da nostalgia

não se perca no futuro, terra de ansiedade 

e fantasia

garante a filosofia - só existe o presente

viver fora dele é como estar doente

escolho então o aqui-agora

ou o momento vai embora

e junto com ele a gente!


ESTONTECO KAJ RIMOJ

ĉu afero pli forfuĝa fluida glita

ol tielnomata estonto?

alvenas la unua rimo: malhela onto! 

alia kunligo: dura, nesekura!

surda al vokoj harojn hirtigas

kiam mi planas ĝi estas vokita, 

sed, planoj estas kurbaj

de kie malmulte ekvidiĝas


estonto neforfuĝa afer'

eĉ ne afer'

se mi kuras malantaŭ ĝi, tuje forfuĝas ĝi!

fluida ŝajnas ĝi fluga

glita ĝi iĝas sapo

interfingre mi ĝin ne tenas

fine, nenion tenas

aŭto lubrikata, panea tamen

pri estonto kia pigro! kia pigro!


moda filozofio nin invitas:

restu ĉi tie, estu ja nun

forgesu estintecon, nostalgia ter'

ne sin perdu en estont', anksia ter' 

de fantazi'

nur ekestas estontec' - asertas filozofi'

certe vivi ekster ĝi estas kvazaŭ en malsan'

mi elektas do esti ĉi-tie kaj nun

male l' moment' iras for

kaj kune kun ĝi iras ni!



sexta-feira, 16 de abril de 2021

FRATA BRA-KUMO/ FRATERNO ABRAÇO BRASIL-COREIA

FRATA BRA-KUMO

Interkultura frata BraK-um',

Bra-ko similas ĝarden'

floras sinteza Lum'

Ĉiele Ŝlosilo bluas

fluas glate Adoniso

Surtera edena paradizo 

Vigle jenas kono-Arbo

ne gravas ĉu Somer’ ĉu Vintro

ĉar Feliĉa amikeco arda

ĉe unu kaj alia flanko

Fajro, Neĝo, Rivero, Blanko

Amira diro: muziko! 

dolĉa dir-maniero: 

Vi estas Mia Amiko!


FRATERNO ABRAÇO BRASIL-COREIA

fraterno abraço cultural,

jardim florido esse Bra-Kumo  

flores – Luz em resumo

no céu Chave azul

flui leve Adonis diz:

Na terra novo paraíso

Vigor do Éden saber de Árvore

tanto faz Verão Inverno

feliz arde amizade

de um e de outro lado

Fogo, Neve, Branco, Rio,

Amira diz: música!

jeito doce de dizer:

Você é Meu Amigo!


ZAGUEIROS SOFRÍVEIS/ MEZ-BONAJ DEFENDANTOJ



ZAGUEIROS SOFRÍVEIS 

apartado apertado em apartamento

nas brincadeiras caminhão futebol estádio

palco cenário refúgio

 

no Maracanã vigilância força bruta de zagueiros

duas poltronas protegiam o gol

vencida linha burra de zagueiros:

lençóis chapéus desconcertantes dribles

no ângulo o chute preciso

pela façanha apito em riste

chinelo e cartão – vermelhos

ardiam pernas e joelhos

hoje a lembrança bate à porta

mas não insiste

 

MEZ-BONAJ DEFENDANTOJ

apartiga premata en apartamento

dum ludoj kamiono futbal’ stadio

podio teataĵ-scenejo rifuĝejo

 

en Maracan’ atentegaj fortkrudaj defendantoj

du foteloj l’ golon protektis

venkita linio stulta de defendantoj:

lit-tukumo ĉapelumo embaracaj fintoj

angule trafa ŝoto

pro tiu malbon-faro akra fajfilo

ruĝaj, pantoflo kaj karto

ardigis krurojn kaj genuojn

nun memoraĵo pordobatas,

sed ne insistas


quarta-feira, 14 de abril de 2021

DECRETO/ DEKRETO

 

DECRETO

têm voz e voto os entes que me habitam

vozes nozes sombrias discordantes

que meus sérios pruridos evitam

tem pano de chão vassoura penico

dou voz em mim àqueles que vomitam

e o mais sincero relator indico

 

encharcado em 3D em véu de maya

primeiro voto – grito vomitado

puritanos de véus ensaiam vaia

não me enganam! só têm prevaricado

que bancada! todos da mesma laia

voz da Unidade voto assegurado

o voto da Unidade a Luz espraia

dualidade impasse em todo lado

a dualidade agora se contraia

Unidade – dá voz ao novo chamado:

venha expandir a consciência em Gaia

e na Terra o Amor fica decretado!

 

DEKRETO

voĉon ja ricevu miaj instancoj

ombraj malkonsentaj voĉoj nuksoj

de miaj seriozaj evitataj jukoj

jen lav-ĉifono pis-poto balailo

donas mi voĉon al vomantoj

la plej sincera iĝu raportisto

 

akvumita en 3D vualo maja

la unua voĉo – krio vomata

vualitaj puritanoj prifajfojn prov-ludas

ili ne trompas min! multaj nur adultas

kia deputitaro! ĉiuj samspecanoj

voĉo de Unuo garantiata voĉo

voĉo de Unuo disiganta Lumon

ĉiuflanka senelira dueco

maldilatiĝu nun dueco

Unuo – voĉo de nova alvoko:

ekspansio de konscienco en Geo

sur Tero Amo estu la dekreto!


domingo, 28 de fevereiro de 2021

INTERVJUO KUN EDUARDO GALEANO

 


INTERVJUO KUN EDUARDO GALEANO

Ĵurnalisto – Alia frazo via, mesaĝoj de la amaspopoloj en placoj de Katalunio, Hispanujo, estas: “Se vi ne permesas nin revi, ni ne permesos vin dormi”. Nun mi petos de vi, espereble vi jesos, revigi nin per la legado de unu el viaj tekstoj.

EG – Jes... Jes, mi legos kelkajn etajn vortojn, koncernajn la rajton al revado, al deliro, ekde io al mi okazinta en Kartaĥena de Indjas, antaŭ iom da tempo, kiam mi estis en la universitato prelegante kune kun granda amiko, la argentina kino-reĝisoro Fernando Birri, kaj do studentoj demandadis, foje al mi foje al li, kaj estis lia unu el la plej malfacilaj. Studento stariĝis kaj demandis lin, al kio utilas la “utopio”. Mi rigardis lin kompateme kaj pensis, kia malfacilaĵo! Li respondis brilege, plejbone maniere. Li diris, ke la utopio estas en la horizonto, mi scias bone, ke neniam mi trafos ĝin, ke se mi marŝos dek paŝojn, ĝi iros for dek paŝojn, ju pli mi ĝin serĉos despli malpli ĝin trovos, ĉar ĝi malproksimiĝos laŭ mia proksimigo. Bona demando, ĉu?, al kio ĝi utilas. Jen la utopio utilas al tio, POR MARŜI.

Ĵurnalisto – Tre bone. Tre bona respondo. Ĉu ni ankaŭ stariĝu kaj marŝu?

EG – Bone, perfekto, jes, jes.

Ĵurnalisto – Ĉu ni marŝu rekte al la utopio? Bonvolu.

EG (prenas papereton kaj legas): Kion se ni deliros iomete? Kion se ni algluos nian rigardon transen la abomenindaĵon por imagi alian mondon ebla. La aero estos pura de ĉiu veneno venanta el homaj timoj, el homaj pasioj. Surstrate la aŭtoj estos premegataj de la hundoj, la personoj ne estos stirataj de la aŭtoj nek programataj de la komputiloj, nek aĉetataj de la superbazaroj, same ne spektataj de la TV. La televidilo lasos esti la plej grava ano de la familio, kaj ĝi estos konsiderata same kiel gladilo aŭ lavmaŝino. Oni aldonos al la punkodo la krimon de stulteco, kiun atencas kiuj vivas por havi kaj por gajni, anstataŭ vivi por simple vivi, kiel kantas la birdo sen scii, ke kantas, kaj kiel ludas infano sen scii, ke ludas. En ajna lando estos arestitaj ne junuloj, kiuj rifuzas plenumi la militservon, sed tiuj kiuj ja volu ĝin plenumi. Neniu vivos por labori, sed ni ĉiuj laboros por vivi. La ekonomikistoj ne nomos kiel vivnivelon al la nivelo de konsumo, nek nomos vivkvaliton al la kvanto de aĵoj. La kuiristoj ne kredos, ke la langustoj ŝategas esti boligataj vivantaj. La historiistoj ne kredos, ke la landojn ravas esti invaditaj, la politikistoj ne kredos, ke la malriĉulojn ravas manĝi promesojn, la solenaĵo lasos kredi esti virto, kaj neniu, neniu prikonsideros seriozajn tiujn nekapablaj primoki sin mem. La morto kaj la mono perdos siajn magiajn povojn, kaj nek pro morto nek pro fortuno kanajlo iĝos virta kavaliro. La manĝaĵo ne estos varo nek la komunikado, negoco, ĉar manĝaĵo kaj komunikado estas homaj rajtoj. Neniu mortos pro malsato, ĉar neniu mortos pro misdigesto, la infanoj sur la stratoj ne estos traktataj kvazaŭ ili estus rubaĵo, ĉar ne estos infanoj sur la stratoj, la riĉaj geknaboj ne estos traktataj kvazaŭ ili estus mono, ĉar ne estos riĉaj infanoj. La edukado ne estos privilegio de  tiuj, kiuj ĝin povu pagi. La polico ne estos la fatalaĵo de kiuj ne povas ĝin aĉeti, la justico kaj la libereco, siamaj fratinoj kondamnitaj vivi apartigataj, refoje estos kune, tre kunligitaj, dorso kun dorso. En Argentino, la frenezinoj de Placo de Majo estos ekzemploj de mensa saneco, ĉar ili rifuzis forgesi dum la tempoj de devigata amnezio. La Sankta Patrina Eklezio alĝustigos kelkajn eratumojn de la moseaj tabuloj, kaj la Sesa Ordono ordonos festi la korpon, la Eklezio diktos ankaŭ alian mandamenton, forgesita de Dio: “Vi amos la naturon de kiu vi estas parto”, estos rearbarigataj la dezertoj de la mondo kaj la dezertoj de la animo, la malesperantoj estos esperigataj kaj la perditoj estos trovataj, ĉar ili malesperiĝis pro tiom atendi, kaj ili sin perdis pro tiom serĉi. Ni estos sampatrujanoj kaj samtempuloj de ĉiuj kiuj havos volon de beleco kaj volon de justico, estu naskiĝintaj kiam ili estu naskiĝintaj kaj estu vivantaj kie ili estu vivantaj, eĉ sen ioma graveco pri la limoj de mapoj kaj tempo. Ni estos neperfektaj, ĉar perfekteco estos daŭre la teda privilegio de dioj, sed en ĉi mondo fuŝeca kaj malfacila, ni kapablos vivi ĉiun tagon kvazaŭ ĝi estu la unua kaj ĉiun nokton kvazaŭ ĝi estu la lasta.

Fonto: (5) Para Que Serve a Utopia? - Eduardo Galeano - YouTube – portugala traduko


sexta-feira, 26 de fevereiro de 2021

UNIDADE/ UNUECO

 


arte

poesia

música

unidade    

corpomentespírito              

korpomens'espirito

serenidadepaz

serenopac'

unueco

muziko

poezi'

arto        

CICLO/ CIKLO

 ❤️

A vida em mim nasce e morre
numa constante corrida:
não sei se sou eu quem corre
enquanto em mim corre a vida.
Não sei se sou eu quem morre
em cada pessoa morrida,
não sei que líquido escorre
e me nutre – água da vida?
Não sei que partícula dança
quando, luz, me fiz criança
e entrei no tempo e no espaço.
Não sei que onda me leva,
se sou luz mesmo na treva
quando, esperança, renasço.

***********

Naskiĝas kaj mortas vivo
dum ĉi konstanta kurado:
ĉu mi kuras mi ne scias
dum kuras ja mia vivo.
Ĉu estas mi kiu mortas
tra ĉiu homo mortanta,
ĉu tiu likv' skuanta
min nutras – akvo de viv'
Ĉu iu partiklo dancas
kiam, lum', mi infaniĝis
tempo-spacon enirinte.
Kiu ond' irigas min?
tiu lum' eĉ dum mallum'
espero renaskiĝinta?

sábado, 13 de fevereiro de 2021

TEMPO FILME/ TEMPO FILMO

 

    Recomendo o documentário QUANTO TEMPO O TEMPO TEM (2014) da Netflix sobre ciência e natureza. Especialistas de diversas áreas explicam o conceito de tempo de diferentes civilizações e por que para muitos de nós o tempo nunca é suficiente.


quanto tempo o tempo tem

o tempo perguntou 

ao tempo 

se faço a vida marasmo 

ou se a cada dia a orgasmo 

se dela faço poesia 

ou se dela entusiasmo


meu tempo na Nuvem salvo 

se faz muitas possibilidades 

na certa delas colapso 

esse amor que lhe tenho 

não sei o tempo que tenho 

nem quanto tempo o terei


por isso agora orgasmo 

ao ler rabindranath tagore

até agora não sei 

quanto tempo o tempo tem 

nem se o tempo perguntou ao tempo 

ou se nada perguntou 

talvez por falta de tempo


no poema dou um tempo 

e vou consultar o espelho: 

no tempo deste poema 

o quanto fico mais velho 

no tempo desta poesia 

"nada sei desse troço" 

me contemplo: me remoço?




    La dokumentan filmon KIOM DA TEMPO TEMPO HAVAS? (2014) de Netflix (Netflikso) pri scienco kaj naturo mi rekomendas. Fakuloj pri diversas areoj eksplikas la koncepton pri tempo laŭ malsamaj civilizacioj kaj kial por multaj el ni la tempo neniam sufiĉas.


kiom da temp' havas tempo

tempo demandis al 

tempo ja

se igos mi vivon marasmo

aŭ se igos ĝin orgasmo 

se igos ĝin poezi’ 

aŭ el ĝi, entuziasmo


mia temp' Nube sin savas 

tiel ĝi iĝas do  

multaj pluraj eblecoj 

certe el ĝi tuj kolapsas 

tiu amo al vi dediĉata 

mi ne scias pri l’ temp' havata 

aŭ kiom da temp’ havos mi 


pro tio ĝisnunas orgasmo 

dum poezilegad’ 

de tagore rabindranat’

ne scias mi ĝisnun 

kiom da temp’ havas ja 

ĉu tempon demandis temp’ 

ĉu estis demand’ nenia 

ĉu pro tempomanko ia  


donaco tempa al la poem’ 

mi konsultu al la spegul’: 

dum tempo de ĉi poem’ 

kiom pli aĝa iĝas mi 

dum tempo de ĉi poezi’ 

"ne scias pri l’ afer’ mi” 

min kontemplu: ĉu rejuniĝ’?


domingo, 24 de janeiro de 2021

PAI-MÃE-VIDA: Unidade/ PATRO-PATRINO-VIVO: Unuo


 

PAI-MÃE-VIDA: Unidade 

Paulo P Nascentes

Educador, conferencista, filósofo, Huberto Rohden (1893-1981) publicou quase uma centena de livros. Em Metafísica do Cristianismo: a alma de Jesus revelada no “Pai-nosso”, o proponente da “filosofia univérsica” analisa verso a verso a famosa oração deixada pelo Mestre. Inspirado nesse conceito, meu intuito é apenas registrar as impressões no meu espírito por outra prece, publicada em Cartas de Cristo: Manifestação da Consciência Crística, Carta 8 (Edições Almendra) bem como no texto 17, Textos complementares (segundo volume). Grifei as palavras originais. 


“PAI  –  MÃE  –  VIDA,  tu  és  minha  vida,  meu  constante  apoio,  minha  saúde,  minha proteção,  o  pleno  atendimento  de  todas  as  minhas  necessidades  e  minha  mais  alta  inspiração.

Precisa e simples, a fórmula de invocação lembra, no plano pessoal, a concepção de cada um de nós, nossos pais terrenos. No plano mais amplo, mostra a Unidade Criativa Universal Pai-Mãe e seu fruto - a Vida em sua expressão maiúscula, misteriosa e funcional. O que denomino minha vida é essa Totalidade Três-em-um. Constante apoio, saúde, pleno atendimento de todas as minhas necessidades, mais alta inspiração, tudo sugere funcionalidade, ação. Meu-minha aponta uma característica do Ego humano - a possessividade. Mas, note que não são desejos, vontades, objetivos do Ego que são atendidos, mas as legítimas necessidades do vivente. Além disso, a Fonte, nossa mais alta inspiração, se revela em nós. Não sou eu (Ego) que respiro, mas Eu sou a Respiração Universal. Não por acaso inspiração tem duplo sentido.


Peço  que  me  reveles Tua  verdadeira  Realidade. 

O pedido implica o reconhecimento de que o que percebo é ilusão, aparência, fenômeno. O que a nós se explicita traz implícita outra dimensão - a verdadeira Realidade, ou seja, o Tu, que é Totalidade. A dualidade Eu-Tu, Sujeito-Objeto contamina a sintaxe. E isto é constitutivo da linguagem na Terceira Dimensão. O Convite é para o silenciamento do Ego. Só assim temos a fórmula consagrada da Unidade Eu Sou o que Sou, sem adjetivos, Absoluto, tornado visível como Consciência que se manifesta - Consciência Una.


Sei que é Tua VONTADE que eu seja plenamente iluminado/a e  que eu possa receber melhor a consciência de Tua Presença em mim e ao redor de mim. 

Ao me lembrar que sou a Consciência Pai-Mãe-Vida ocupando temporariamente este corpo, o que me permite a expressão do Ser, a frase acima ganha sentido. Dizer Sei que é Tua VONTADE… seria pretensioso, a menos que a dualidade presente na linguagem seja superada por nova concepção de quem sou, a menos que eu perceba ser célula deste Planeta, ser partícula no sistema consciente em que existo, me movo e tenho meu ser. Receber melhor a consciência de Tua presença em mim e ao redor de mim. Melhor reler a frase sem as peculiaridades da linguagem apontadas. Só no coração, cujas frequências vibratórias são mais intensas e de mais alcance que as do cérebro, poderei sentir a verdade. Os pronomes apenas jogam o jogo da ilusão. A luz menor do coração, ao se unir à Luz maior do Coração Supremo, nos torna sensíveis à Realidade da Existência, e evidencia a morada provisória do Ser que sou, sem tempo, nem espaço, nem circunstâncias. 


Creio  e  sei  que  isso  é  possível.  

Crer vem do saber inato em cada um de nós. No corpo supramental tudo é possibilidade, ilimitado em potencial. Nas ondas de possibilidades, testemunho o colapsar da forma, algumas constituem o que denomino minha vida, com sua absoluta peculiaridade, com as circunstâncias atraídas por mim, oriundas do desejo contaminado pelas distorções do ego, na ânsia de permanência. E me esqueço de que também sou transcendência, dimensão legítima que aprendo a manifestar.


Creio  que  Tu  me  proteges  e me  guardas  no  perfeito  AMOR.

  A proteção da vida é inerente à unidade Pai-Mãe-Vida, um de seus atributos, assim como a nutrição e a saúde. Na Natureza os animais selvagens, se não houver interferência humana, terão sempre em abundância aquilo que constitui sua cadeia alimentar. Terão proteção em furnas e cavernas, a salvo dos demais predadores. Terão repouso e abrigo, guardados no seio do Amor, que é a Lei da Vida. Desmatar e invadir o habitat deles desequilibra não só aquele bioma, mas os demais, que tudo é interconectado em Gaia.


Sei  que  meu  propósito  final  é  TE  EXPRESSAR. 

  A falácia da percepção moderna logo se revela. O meu propósito (curioso esse verbo da esfera semântica do possuir) é mesmo meu? Uma impossibilidade! Qualquer célula que insista em manifestar sua vontade contra aquilo que R. Sheldrake chama campo morfogenético recebe de imediato a visita dos linfócitos, encarregados de limpar tudo o que seja não-eu. O combate à célula tumoral enlouquecida na ânsia de se multiplicar indefinidamente restaura a harmonia, o equilíbrio e a vida. Ora, o propósito final é TE EXPRESSAR porque sou uma centelha do Teu Ser - o ser que sou.


Quando  falo  contigo,  sei  que  Tu  estás  perfeitamente  receptivo  para  mim,  pois  Tu  és  a INTELIGÊNCIA  AMOROSA  UNIVERSAL  que  maravilhosamente  concebeu  este  mundo  e  o tornou  visível. 

  Haveria um eu que fala contigo e sabe da receptividade a essa fala. No entanto, não poderia ser de outra forma. A metáfora, nesse caso, não se assenta na semelhança, como de costume, mas na identidade. Dá no mesmo se a frase é lida e sentida como Tu és a INTELIGÊNCIA AMOROSA UNIVERSAL ou Eu sou a INTELIGÊNCIA AMOROSA UNIVERSAL. O princípio da identidade Eu-Tu, INTELIGÊNCIA AMOROSA UNIVERSAL, engloba e abarca a aparente dicotomia, pois ela mesma concebeu este mundo e o tornou visível. Ora, tornar visível é colocar em manifestação o Imanifesto, ou seja, a Unidade mesma cujo nome é AMOR INTELIGENTE e INTELIGÊNCIA AMOROSA de Pai-Mãe a manifestar VIDA.


Sei  que  quando  Te  peço  para  falar  comigo,  eu  envio  um  raio  de  luz  de  consciência  para a  Tua  Consciência  Divina  e  que,  quando  eu  escutar,  TU  entrarás  em  minha  consciência humana  e  virás  cada  vez  mais  perto  do  meu  espírito  e  meu  coração,  mais  e  mais receptivos.  

  Mais uma vez, Unidade na diversidade, mesmo que diversidade simule emissor e receptor de uma comunicação. Existe mesmo essa suposta comunicação entre Te peço, de um lado, e falar comigo, de outro? Ora, esses supostos dois lados perfazem uma única e mesma Realidade, aquela que pedi que me fosse revelada. Assim, não é comunicação, mas comunhão. Quando eu escutar e viver em meu coração a Sabedoria do Ser que é, então minha consciência humana e o meu espírito e meu coração estarão na unidade do Espírito. Quando, enfim, esse aparente milagre se dará? Decerto quando Isto for verdadeiro para mim, na interação harmônica e amorosa com todos os meus pares: o propósito último, que não é meu nem seu, mas de todo ser vivente no seio de Pai-Mãe-Vida. 


Eu confio meu ser e minha vida aos Teus cuidados”.

  Só um jeito ornado de pronomes pessoais e possessivos para dizer o que é impessoal e livre de posses - a Vida. Minha vida e meu ser sempre estiveram aos Teus cuidados. Só a Consciência Una é o fio que tece em mim o ser, a túnica inconsútil a que se refere o Mestre. Nesse caso, fiar é fiar com - confiar. Não há o que temer se juntos eu fio e confio, se nós, enfim, tecemos em comunidade a Comum Unidade da Teia da Vida.

*********


PATRO-PATRINO-VIVO: Unuo

Paulo P Nascentes

Edukisto, konferencisto, filozofo, Huberto Rohden (1893-1981) publikigis preskaŭ centon da libroj. La proponanto de la “universika filozofio” analizas verson post verso la faman preĝon proponitan de la Majstro en Metafiziko de Kristanismo: la animo de Jesuo rivelita en “Patro-nia”. Inspirita de tiu koncepto, mia celo estas nur registri la impresojn sur mia spirito de alia preĝo, kies originaj vortoj aperas kursive. Ili estis publikigitaj en Leteroj de Kristo: Manifestacio de la Krista Konscienco, Letero 8 (Eldonejo Almendra) kaj en la teksto 17 (dua volumo), nome Komplementaj Tekstoj.  


“PATRO  –  PATRINO –  VIVO,  vi estas mia vivo,  mia  konstanta  apogo,  mia  sano,  mia protekto,  la  plena  kontentigo de ĉiuj miaj necesoj kaj mia plej alta inspiro.

Simpla kaj esprimplena, la invoka formulo en la persona plano, memorigas nian koncipadon, niajn surterajn patrojn. En la plej ampleksa plano, ĝi montras la Kreivan Universalan Unuon Patro-Patrino kaj ĝian frukton - la Vivo laŭ ĝia majuskla esprimo, mistera kaj funkcia. Mia vivo estas tiu Tri-unua Tutaĵo. La aliaj elementoj, nome konstanta apogo, sano, plena kontentigo de ĉiuj miaj necesoj, plej alta inspiro, ĉio sugestas la agantan funkciecon. La aldono de la vorto mia rilatiĝas al la homa Egoo - eco de posedo. Rimarku, ke ne temas pri deziroj, voloj, celoj de tiu Egoo kontentigotaj, sed pri legitimaj necesoj de vivantuloj. Krom tio, la Fonto, nia plej alta inspiro, Sin rivelas en ni. Ne estas mi (Egoo) kiu spiras, sed Mi estas la Universala Spiro mem. Ne hazarde inspiro havas duoblan sencon.


Petas mi, rivelu Vian  veran  Realon. 

La peto implicas la rekonon, ke kion mi perceptas estas iluzio, ŝajno, fenomeno. Tio implicas alian dimension - la vera Realo, kiu ne estas alia ol Vi, kiu estas la Tuteco. La dueco, Mi-Vi, Subjekto-Objekto kontaminas la ordinaran sintakson. Kaj tio konsistigas la lingvaĵon en la Tria Dimensio. La invito estas por silentigi la Egoon. Nur tiel ni havos la konsekritan formulon de la Unuo - Mi Estas kio Mi Estas, sen adjektivoj, Absoluto videbligita kiel Konscienco manifesta, tio estas, Unuo.


Scias mi, ke Via VOLO estas, ke mi estu plene lumigita kaj ke mi povu pli bone ricevi la konsciencon de Via Ĉeesto en mi kaj ĉirkaŭ mi. 

Kiam mi memoras ke mi estas Konscienco Patro-Patrino-Vivo provizore okupanta tiun korpon, kiu min permesas esprimi la Eston, la frazo sencas. Diri mi scias, ke Via VOLO... ŝajnas pretenda, escepte se estos alia koncepto pri kiu mi estas, se mi pereceptos, ke mi estas ĉelo de ĉi tiu Planedo, konscia ero en la sistemo, kie mi ekzistas, moviĝas kaj Estas. Pli bone konscii pri Via ĉeesto ĉe mi kaj ĉirkaŭ mi. Ni relegu la frazon sen la lingvaj apartaĵoj montritaj. Nur en la koro, kies vibraj frekvencoj estas pli intensaj kaj kun plia atingeblo, mi sentos la veron. La pronomoj nur ludas la ludon de la iluzio. La malpli granda lumo de mia koro, unuiĝinta al la plej granda Lumo de la Suprema Koro, igas nin senteblaj al la  Realo de la Ekzisto, evidentigas provizira la loĝejon de la Vera Esto, kiu mi estas, sen tempo, spaco, nek cirkonstancoj. 


Kredas mi kaj scias, ke tio eblas.  

Kredi devenas el nia kunnaskita scio. En la supramensa korpo, ĉio estas ebleco, senlima potencialo. En la ondoj de eblecoj, mi atestas la kolapson de la formo, kelkaj konstituas tion, kiun mi nomas mian vivon, kun sia absoluta apartaĵo kaj cirkonstancoj, kiun mi allogas, devenantaj de kontaminataj deziroj de egoo-distordoj, anksiantaj daŭri. Do mi forgesas, ke ankaŭ mi estas transcendo, legitima dimensio, kiun mi lernas manifesti.


Kredas mi, ke Vi min protektas kaj min gardas en la perfekta AMO.

  Vivoprotektado, propraĵo de la unuo Patro-Patrino-Vivo, estas atributo, kiaj nutrado kaj sano. En Naturo, sovaĝaj bestoj, se homoj ne intermiksiĝos, ĉiam havos abundon de tio, kiu konstituas sian manĝoĉenon, ŝirmilon en grotoj kaj kavernoj, savitaj de ceteraj predantoj. Ili ripozos sine de Amo, Leĝo de Vivo. Senarbarigo kaj invado de ilia habitat malekvilibras ne nur tiun biomon, sed ankaŭ la ceterajn, ĉar ĉio interkonektiĝas sur Geo.


Scias mi, ke mia fina celo estas VIN ESPRIMI. 

  La trompo de la moderna percepto tuj riveliĝas. Ĉu mia celo ja estas mia? (kurioza tiu verbo de la semantika sfero de posedo). Neeblaĵo! Ajna ĉelo, kiu insiste manifestu sian volon kontraŭ tio, kiun R. Sheldrake nomas morfogenetika kampo, tuj ricevos la viziton de limfoĉeloj, komisiitaj purigi ĉion kio estu ne-mi. La atako al la freneza tumora ĉelo kun ĝia dezirego senfine multobliĝi elaĉetos la harmonion, ekvilibron kaj vivon. Nu, la fina celo estas VIN ESPRIMI, ĉar mi estas sparko de Via Esto - tio kiu mi estas.


Kiam mi alparolas vin, mi scias, ke Vi estas perfekte akceptebla al mi, ĉar Vi estas la AMA UNIVERSALA INTELIGENTO, kiu mirinde konceptis tiun mondon kaj ĝin videbligis. 

  Ĉu estas iu mi, kiu alparolas vin kaj kiu scias pri tiu parol-akceptebleco. Tamen, ne eblas esti alimaniere. La metaforo, ĉikaze, ne sidiĝas sur simileco, kiel kutime, sed sur identeco. Samas, ĉu la frazo estas legata kaj sentata kiel Vi estas la UNIVERSALA AMA INTELIGENTO Mi estas la UNIVERSALA AMA INTELIGENTO. La principo de identeco Mi-Vi, UNIVERSALA AMA INTELIGENTO, inkludas kaj ĉirkaŭprenas tiun ŝajnan dikotomion, ĉar ĝi mem konceptis tiun mondon kaj ĝin videbligis. Nu, videbligi estas manifesti Nemanifestaĵon, tio estas, la Unuo mem, kies nomo estas INTELIGENTA AMO kaj AMA NTELIGENTO de Patro-Patrino manifestas VIVO-n.


Scias mi, ke kiam mi Vin petas alparoli min,  mi sendas lumradion de konscienco al Via Dia Konscienco kaj kiam mi aŭskultos, VI eniros en mian homan konsciencon kaj venos pli kaj pli proksime al mia spirito kaj koro, pli kaj pli akcepteblaj.  

  Plifoje jen Unueco en diverseco, eĉ se diverseco ŝajnigu eldiranton kaj eldiraton de komunikado. Ĉu ekzistas tiu supozebla komuniko inter Vin petas, unuflanke, kaj alparoli min, aliflanke? Nu, tiuj supozeblaj du flankoj konsistas ununuran kaj solan Realon, tiu, kiu mi petis esti al mi rivelata. Do, ne estas komuniko, sed komunio. Kiam mi aŭskultos kaj vivos miakore la Saĝecon de Esto, kiu estas, tiam, mia homa konscienco kaj mia spirito estos en la unuo de la Spirito en kiu ni vivas, moviĝas kaj estas. Kiam, finfine, tiu ŝajna milagro okazos? Certe kiam Tio veros al mi, dum harmonia kaj ama interagado kun ĉiuj miaj similuloj: la lasta celo, kiu ne estas mia, nek via, sed de ĉiu vivantulo sine de Patro-Patrino-Vivo. 


Mi konfidas mian eston kaj vivon al Viaj zorgoj”.

  Nur dirmaniero ornamita de personaj kaj posedaj pronomoj diros tion, kiu estas nepersona kaj libera de posedoj - Vivo. Mia vivo kaj mia esto ĉiam estis ĉe Viaj Zorgoj. Nur la Unuiga Konscienco estas la fadeno, kiu teksas en mi la eston, nekudrita tuniko menciita de la Majstro. Ĉikaze, fidi estas fidi kun - konfidi. Nenio timenda do, se kune mi fidas, konfidas, se ni, finfine, teksas en komunumo la Komunan Unuon de la Vivoteksaĵo.