Páginas

quarta-feira, 12 de agosto de 2020

ARTO KAJ BONFARTO/ ARTE E BEM ESTAR

 A arte literária: Revise os gêneros literários! - Blog do Enem

Paulo P Nascentes[i]

Kiamaniere tiu kvaranteno povos helpi nin pliboniĝi? Ĉu estas ia rilato inter Arto kaj bonfarto? Kia? Ĉu sano persona, sed ne socia, ekzistas? Ĉu sano korpa, sed ne mensa? La individuiga proceso[1] estas ĉu individua aŭ kolektiva? Ĉu sano, same kiel la vivo mem, ne estas plurdimensia? Kiel rolas la spirituala dimensio rilate al sano? Kiel rolas Arto – kia Poezio, ekzemple – por onia bonfarto? Pluraj pensuloj interkonsentas pri la graveco de ampla vizio, vivosenco, imagopovo dum la apero, malapero kaj reakiro de sano! Niaflanke la ekzameno koncernu la implican interrilaton de la terminoj de nia titolo, helpe de fakuloj. Sugestas la Necerteca Principo de Heisenberg[2], ke Mistero certe daŭros.

Alvenanta el la greka diaĵo nome Psiĥo, laŭ scioj de hermaj antikvaj tradicioj de Grekujo kaj Egiptujo, la Smeralda Tabulo[3] listigas sep principojn: I. Mensismo, II. Respondeco, III. Vibro, IV. Polareco, V. Ritmo, VI. Kaŭzo kaj Efiko, VII. Genro. Ni revenos al ili. Latine Psiĥo estas Animo, nia nemateria kontraŭparto. Carl Gustav Jung, kuracisto, antropologo, esploristo, kreinto de la Analiza Psikologio, trinkis el fontoj kiaj Hermesismo, Alĥemio, Filozofio de la Antikva Ĉinujo. Konceptoj pri psiĥa energio, konscienco, individua kaj kolektiva nekonscienco, ombro, komplekso, egoo, persono, arĥetipo, Si mem (Self) influas en la individuiga proceso. Kio estas tio?

Unue ni pensu pri bebo, vivanta esto dependa de la patrino, tute ne konscia pri si mem, pri sia ekzisto aparte de ia ĉirkaŭanta tutaĵo. Nur iom-post-iom ĝi ekkonscios pri io tia kia la patrino. Eĉ post la apero de la parola lingvaĵo, infano mencias pri si mem kiel "bebon", aŭ uzas sian propran nomon. “Mi” estas pronomo aperonta poste en frazoj menciantaj tiun, kiu parolas kontraste la ceterajn parolantojn. Individuigo estas fariĝi konscia pri tiu, kiu vere oni estas. Tio implikas ian lumigon pri nekonataj, rifuzitaj, malakceptitaj kaj ombraj partoj de oniaj spertoj. Estas psiĥaj enhavoj, kiujn la komplekso de la egoo ne volas vidi, cele eviti la konfronton ne nur kun la ombro “strictu senco” sed ankaŭ kun kreivaj partoj same retenitaj dum la kultura, socia, eduka proceso. “Ĉio kion la homa spirito kreis ŝprucis el enhavoj, kiuj, lastanalize, estis nekonsciaj ĝermoj.” (Jung, 2013, p. 321). Li klarigas, ke “al tiu sfero de nia psiĥa heredaĵo mi nomis kolektivan nekonsciencon”. (Ibid.). Individuiga proceso signifas do konfronti kaj integri en la konsciencon nekonsciajn ombrajn enhavojn, maskojn aŭ personojn tra kiuj ni fariĝas socie konataj. Individuigo tamen havas flankon socian kaj komunuman. Nur kune kun la ceteraj homoj ĝi okazas.

Kiam Jung avertas, ke ĉiuj niaj spertoj estas psiĥaj eventoj, do mensaj, rimarkindas la kongruo al la hermesa unua principo, nome Mensismo, laŭ kiu “la Tuto estas Menso, la Universo estas Menso”. La dua principo, Respondeco, asertas, ke “ĉio, kio estas supre estas kiel tio, kio estas malsupre, kaj tio, kio estas malsupre, estas kiel tio, kio estas supre”. Fakte estas kompletiga kaj komplementa la rilato inter konscienco kaj nekonscienco, anima kaj animus, principoj respektive ina kaj maskla de la psiĥo. Same do rolas la principoj de Vibro, Genro kaj Polareco. Analogio ekzemple ekestas kiel principo en metaforo kaj simbolo. Elvenintaj el profundaj tavoloj de nekonscienco, ĝenerale alireblaj tra sonĝo, kreiva imago, simbolaj asocioj, Arto mistere eniras nian konsciencon kiel esprimpovon pri neesprimeblaĵoj! Jen ĉi tie eble la kerno de la poeziverkado: diri nedireblaĵojn! Poezio ĉioepoka estas tiom grava por popoloj kaj civilizoj, ke grandaj poetoj donacas siajn proprajn nomojn al la historia lingvo de tiu poeziumado. Ne hazarde do la portugala lingvo nomiĝas lingvo de Kamono; lingvo de Danto estas la itala; lingvo de Cervanto, la hispana kaj la angla nomiĝas lingvo de Ŝekspiro. Pri poezio tamen priparolu la meksika poeto kaj teoriisto Octavio Paz, diversaj poetoj kaj precipe tiuj, kiuj paroligas Poezion por paroli pri ĝi mem, jen la tielnomata metapoezio.

Sen la pretendo fermi la aferon, Jung (2018) klarigas, ke la sekreto da arta kreado konsistus la merĝigon la “originan kondiĉon de la participation mystique”. Kaj li aldonas, ke en “tiu plano ne estas plu la individuo, sed la popolo, kiu vibras pro la spertoj”. Reliefigas li do la rolon de la kolektiva nekonscienco en la arta produktado.

Siavice, Paz (2015), en la ĉapitro “Signoj en rotacio”, komprenigas nin pri la moderna koncepto pri Poezio kaj la rolo de la poeto en la nuntempa socio: pro la historiaj kondiĉoj, restas al la Poezio hodiaŭ precipe metalingva sinteno. Tial nuntempe tiom da metapoemoj ekestas. Pri la nuntempa liriko Paz asertas:

                                          La poezio estas la riveligo de la homa kondiĉo kaj la konsekro de konkreta historia sperto. La modernaj romano kaj teatro sin apogas en sia epoko, eĉ kiam ĝin neas. Dum tiu neado ili ĝin konsekras. La destino de la liriko estis diversa. Mortintaj la antikvaj diaĵoj, kaj la propra objektiva realaĵo neata, la poemo havas nenion plu por kanti, escepte sian propran eston. La poeto kantas la kanton mem. Sed la kanto estas komuniko. Al la monologo ne povas sekvi alia afero ol la silento, aŭ aventuro inter ĉiuj malpreparata kaj ekstrema: la poezio ne plu enkarniĝos en la vorto, sed ja en la vivo. La poezia vorto ne konsekros la historion, sed estos historio, vivo. (p. 74).

        Tio okazas kvazaŭ la lirika poeto sin sorbiĝus je nova misio, aŭ sin atribuu novan taskon dum la alfronto al la realo de sia tempo. Bona klariga ekzemplo pri metapoemo estas tiu de la gaŭĉa poeto Mario Quintana:

                                  Poemoj estas birdoj alvenantaj/ oni ne scias de kie kaj eksidas/ sur la libro kiun vi legas.// Kiam vi fermas la libron, ili ekflugas/ kvazaŭ de plank-pordo.// Ili ne havas rifuĝejojn/ nek havenon;/ momente ili sin nutras en ĉiu/ manparo kaj foriras.// Kaj do vi rigardas tiujn viajn malplenajn manojn,/ je l' rava surprizo scii,/ ke ilia nutro estis jam ene de vi. (Quintana, 1983).

        Abundas simboloj. “Birdoj”, “ekflugo”, “haveno” simbolas liberon. Rava surprizo iel samas. La imagoj kaj metaforoj sugestitaj de la poemo, ĝian originon, destinon daŭras mistero, ĉar ili alvenas el la nekonscienco – persona kaj kolektiva. Sed, kiam ili tuŝas la subjektivecon de la leganto ekvidiĝas, ke ilia nutro jam estis en ŝi/li. Do ili enestas la nekonsciencon de la poeto, de la leganto. La kolektiva nekonscienco inkludas la poeton, leganton, tempospiriton ilian kaj de estontuloj. Cele al malvualo de la mistero, aliaj poetoj sekvos per aliaj nesatigaj formuloj por liberigi el la anima kaptilo birdojn. Nekontrolitaj, tamen, birdoj daŭre ekflugos, senhalte, senhavene. Surprize estas, ke ordinaraj ĉiutagaj verbaj signoj, uzataj dum komerca, proza, utiliga konversacio, akiras statuson de arto ĉemane de kreivaj poetoj kiaj Drummond, Fernando Pessoa, Manuel Bandeira, kelkaj el ni, kiuj el tiuj vortoj igos poezian signon. El kie devenas tiu poezieco kiu nin atingos kiel pripensojn, memorojn, revojn, fantaziojn, eble memkonon kaj memtransformon?

Se tiu menciita poezifarado iel influas aŭ ne en nia individuiga proceso decidu mem la leganto. Fakto estas, ke al la plejparto de poetoj, faras neniun sencon ne verki ion tiam, kiam nekonata komplekso aŭ malsuspekta arĥetipo, kia tiu de demiurgo, nin kaptas kaj ĵetas sur la misteran sinon de tutpova kreadopovo.

          Permeson mi petas por provizore konkludi ĉi tiun artikolon instigante al samtema pripenso aliajn poeziemulojn: bv. priverki ankaŭ vi. Kial ne? Jen poemo rikoltita el mia dulingva blogo https://paposnascentes.com.                    

POEMO DE LA VERKADO

verkas mi pro tiu mallum'/ do mi lumas/ verkas mi pro nesci'/ do mi nomumas/ verkas mi kaŝite/ sub noktohaŭt'/ do mi prifosas jukas ĉasas/ vortojn poemon imagojn/ verkas mi pro via instigo/ per viaj legadoj/ al freŝaj esprimtorturoj/ verkas mi ĉar min kuracas/ la vorto ties serĉo kaj kulturo/ verkas mi ĉar inventas min/ la inventado de mi teksata/ kaj jen mi/ Aŭtoro de mia disa eldiro:/ ombro sufokata ĉiuverse/ verkas mi finfine pro la volo/  surprizigi dum ebla legado/ la kialon de ĉi liberigo/ plu min sklavigi/ verki verki verki senfine/ per furioza memkavado.

        Referaĵoj

        JUNG, C. G. A natureza da psique. Trad. Mateus Ramalho Rocha. 10 ed.  Petrópolis, RJ: Vozes, 2013.

            ­­­________. A energia psíquica. Trad. Maria Luiza Appy. 14 ed. 7ª reimpr. Petrópolis, RJ: Vozes, 2017.

         _________. O espírito na arte e na ciência. Trad. Maria de Moraes Barros. 8 ed. 9ª impr. Petrópolis: Vozes, 2018.

         NASCENTES, P. P. https://paposnascentes.com/2012/04/poema-do-escrever.html#links. Aliro la 8an de aprilo 2020.

         PAZ, O. Signos em rotação. Trad. Sebastião Uchoa Leite. Org. e rev. Celso Lafer e Haroldo de Campos. São Paulo: Perspectiva, 2015.

         QUINTANA, M. Poesia completa. Rio de Janeiro: Nova Aguilar, 1983.

         TRÊS INICIADOS. O Caibalion: estudo da filosofia hermética do antigo Egito e da Grécia. Trad. Rosabis Camaysar. 22ª impr. São Paulo: Pensamento: Cultrix, 2015.



[1] Iĝi konscia pri ĉiu persona kaj kolektiva nekonscia enhavo, manifesti la instancon nome Si mem (Self) aŭ Tutecon, t.e., la Imago Dei.

[2] Ĝi asertas, ke neeblas samtempe scii kaj la percizan pozicion kaj la movokvanton de partiklo. La principon unue eksciis Wolfgang Pauli per letero de Werner Heisenberg en februaro 1927.

[3] Cf.: TRÊS INICIADOS: 2015.



[i] Emerita profesoro (IL/UnB), pedagogo, poeto, terapeŭto, profesia vojaĝanto

************

De que maneira essa quarentena poderá nos ajudar a melhorar? Haveria alguma relação entre Arte e bem estar? De que tipo? Saúde pessoal, mas não social, existe? Saúde corporal, mas não mental? O processo de individuação[1] é individual ou coletivo? Saúde, assim como a vida mesma, não é pluridimensional? Qual o papel da dimensão espiritual em relação à saúde? Qual o papel da Arte – como a Poesia, por exemplo – no nosso bem estar? Vários pensadores concordam sobre a importância da visão ampla, do sentido da vida, do poder da imaginação no aparecimento, desaparecimento e reaquisição da saúde! De nossa parte o exame vai tratar relação implícita dos termos do nosso título, com a ajuda de especialistas. O Princípio de Incerteza de Heisenberg[2] sugere que o Mistério na certa continuará.

Proveniente do nome da deusa grega Psique, conforme a sabedoria das antigas tradições herméticas da Grécia e do Egito, a Tábua de Esmeralda[3] lista sete princípios: I. Mentalismo, II. Correspondência, III. Vibração, IV. Polaridade, V. Ritmo, VI. Causa e Efeito, VII. Gênero. Voltaremos a eles. Em Latim Psique é Alma, nossa contraparte imaterial. Carl Gustav Jung, médico, antropólogo, pesquisador, criador da Psicologia Analítica, bebia de fontes como Hermetismo, Alquimia, Filosofia da China Antiga. Conceitos de energia psíquica, consciência, inconsciente pessoal e coletivo, sombra, complexo, ego, persona, arquétipo, Si mesmo (Self) influenciam no processo de individuação. O que é isso?

Pensemos primeiro no bebê, um ser vivo dependente da mãe, totalmente inconsciente de si mesmo, de sua existência separada de qualquer coisa ao redor. Só pouco a pouco ele começará a perceber a mãe. Mesmo depois do aparecimento da língua falada, a criança se refere a si mesma como "bebê ou neném", ouusa seu nome próprio. "Eu" é um pronome que aparecerá depois nas frases que mencionam aquele que fala em contraste com os demais falante. Individuação é se tornar consciente sobre quem de fato somos. Isso implica lançar alguma luz sobre partes em nós desconhecidas, recusadas, não aceitas e sombrias. São conteúdos psíquicos que o complexo do eu não quer ver para evitar o confronto não só com a sombra, stictu senso, mas também com partes criativas igualmente retidas durante o processo cultural, social, educativo. “Tudo o que o espírito humano criou jorra de conteúdos que, em última análise, eram gérmen inconsciente.” (Jung, 2013, p. 321). Ele esclarece que “a essa esfera de nossa herança psíquica chamei de inconsciente coletivo”. (Ibid.). O processo de individuação significa então confrontar e integrar na consciência conteúdos sombrios, máscaras ou personas por meio das quais nos tornamos socialmente conhecidos. A individuação tem ainda um lado social e comunitário. Só em conjunto com as demais pressoas ela acontece.

Quando Jung adverte que todas as nossas experiências são eventos psíquicos, portant, mentais, pode-se notar a congruência com o primeiro princípio hermético, ou seja, o Mentalismo, segundo o qual “o Todo é mente, o Universo é Mente”. O segundo princípio, Correspondência, afirma que “tudo o que está em cima é como o que está embaixo, e tudo o que está embaixo é como o que está em cima”. De fato, a relação entre consciente e inconsciente é oposta e complementar, anima e animus, princípios respectivamente feminino e masculino da psique. De igual modo são os princípios de Vibração, Gênero e Polaridade. Analogia, por exemplo, funciona como base na metáfora e no símbolo. Vindas de profundas camadas do inconsciente, geralmente acessíveis por meio dos sonhos, da imaginação criativa, de associações simbólicas, a Arte misteriosamente entra em nossa consciência como poder de exprimir o inexprimível! Eis aqui o cerne da produção poética: dizer o que é indizível! A Poesia em todas as épocas é tão importante para os povos e civilizações, que grandes poetas emprestam seus nomes à língua história em que fazem seus poemas. Não por acaso, portanto, a língua portuguesa se chama língua de Camões; língua de Dante é o italiano; língua de Cervantes, o espanhol e o inglês se denomina língua de Shakespeare. Sobre poesia nos fale ainda o poeta e teórico mexicano Octavio Paz, diversos poetas e principalmente aqueles que dão voz à Poesia para que fale sobre si mesma, eis a chamada metapoesia.

Sem a pretensão de fechar a questão, Jung (2018) esclarece que o segredo da criação artística consiste no mergulho na "condição original da participation mystique”. E acrescenta que "nesse plano não é mais o indivíduo, mas o povo que vibra por causa das experiência”. Destaca o papel do inconsciente coletivo na produção artística.

Por sua vez, Paz (2015), no capítulo “Signos em rotação”, nos faz compreender o moderno conceito de Poesia e o papel do poeta na sociedade contemporânea: pelas condições histórica, resta à Poesia hoje principalmente uma atitude metalinguística. Por isso na contemporaneidade existem tantos metapoemasSobre a poesia lírica atual Paz afirma:

                                          A poesia é a revelação da condição humana e a consagração de uma experiência histórica concreta. O romance moderno e o teatro se apoiam em sua época, mesmo se a negam. Durante essa negação eles a consagram. O destino da lírica foi diversa. Mortos os antigos deuses, e negada a própria realidade objetiva, o poema não tem mais nada para cantar, com exceção do seu próprio ser. O poeta canta o canto mesmo. Mas, o canto é comunicação. Ao monólogo não pode se seguir outra coisa que o silêncio, ou uma aventura entre todas despreparada e extrema: a poesia não mais se encarnará na palavra, mas sim na vida. A palavra poética não consagrará a história, mas será história, vida. (p. 74).

        Isso ocorre como se o poeta lírico se deixasse absorver por nova missão, ou se atribuísse nova tarefa durante o confronto com a realidade de seu tempo. Bom exemplo esclarecedor de metapoema é esse do poeta gaúcho Mario Quintana:

                                  Os poemas são pássaros que chegam/ não se sabe de onde e pousam/ no livro que lês.// Quando você fecha o livro, eles alçam voo/ como de um alçapão.// Eles não têm pouso/ nem porto;/ alimentam-se um instante em cada par de mãos/ e partem.// E olhas, então, essas tuas mãos vazias,/ no maravilhado espanto de saberes,/ que o alimento delas já estava em ti... (Quintana, 1983).

        Abundam símbolos. “Pássaros”, “alçar voo”, “porto” simbolizam liberdade. Uma surpresa maravilhosa e de algum modo semelhante. As imagens e metáforas sugeridas pelo poema, sua origem, destino permanecem um mistério, pois eles vêm do inconsciente – pessoal e coletivo. Mas, quando tocam a subjetividade do leitor estes vislumbram que o alimento já estava nele. Portanto, estão no inconsciente do poeta, do leitor. O inconsciente coletivo inclui poeta, leitor, o espírito do tempo deles e dos seres vindouros. Com vistas ao desvelamento do mistério, outros poetas irão, por outras fórmulas insatisfatórias, libertar da prisão da alma pássaros. Incontroláveis, porém, pássaros continuarão a alçar voo, sem pouso, sem porto. Surpreendente é que signos verbais comuns da vida cotidiana, usados na conversação comercial, prosaica, utilitária, adquirem um status de arte nas mãos de poetas criativos como Drummond, Fernando Pessoa, Manuel Bandeira, alguns de nós, que dessas mesmas palavras fazem signos poéticos. De onde vem essa poeticidade que nos atingirão como meditações, memórias, sonhos, fantasias, quiçá autoconhecimento e autotransformação?

Se esse mencionado fazer poético de algum modo influencia ou não em nosso processo de individuação decida leitor mesmo. O fato é que para a maior parte dos poetas não faz qualquer sentido não escrever algo quando um complexo desconhecido ou um insuspeito arquétipo, como o do demiurgo, nos captura e joga no seio misterioso da todopoderosa força da criação.

          Peço permissão para concluir provisoriamente este artigo incentivando à meditação sobre o mesmo outros que gostam de fazer poemas: favor escrever você também. Por que não? Eis poema colhido no meu blogue bilíngue https://paposnascentes.com.                    

POEMA DO ESCREVER

escrevo porque escuro/ então clareio/ escrevo por não saber/ então nomeio/ escrevo porque oculto/ sob a pele da noite/ então escavo coço caço/ palavras poemas imagens/ escrevo porque me instigas/ com suas leituras/ novas torturas do expressar/ escrevo porque me cura/ a palavra e sua lavra e procura/ escrevo porque me inventa/ a invenção que teço/ e aconteço/ Autor do meu dizer disperso:/ sombra sufocada em cada verso/ escrevo enfim porque tô a fim/  de surpreender nas possíveis leituras/ o porquê dessa libertação/ me fazer mais escravo do escrever/ escrever escrever escrever enfim/ com a fúria do me escavar.

        Referências

        JUNG, C. G. A natureza da psique. Trad. Mateus Ramalho Rocha. 10 ed.  Petrópolis, RJ: Vozes, 2013.

            ­­­________. A energia psíquica. Trad. Maria Luiza Appy. 14 ed. 7ª reimpr. Petrópolis, RJ: Vozes, 2017.

         _________. O espírito na arte e na ciência. Trad. Maria de Moraes Barros. 8 ed. 9ª impr. Petrópolis: Vozes, 2018.

         NASCENTES, P. P. https://paposnascentes.com/2012/04/poema-do-escrever.html#links. Aliro la 8an de aprilo 2020.

         PAZ, O. Signos em rotação. Trad. Sebastião Uchoa Leite. Org. e rev. Celso Lafer e Haroldo de Campos. São Paulo: Perspectiva, 2015.

         QUINTANA, M. Poesia completa. Rio de Janeiro: Nova Aguilar, 1983.

         TRÊS INICIADOS. O Caibalion: estudo da filosofia hermética do antigo Egito e da Grécia. Trad. Rosabis Camaysar. 22ª impr. São Paulo: Pensamento: Cultrix, 2015.



[1] Tornar-se consciente de cada persona e cada conteúdo do inconsciente coletivo, manifestar a instância do Si mesmo (Self) ouTotalidade, isto é, a Imago Dei.

[2] Afirma ser impossível saber ao mesmo tempo a posição precisa e a direção do movimento de uma partícula. Wolfgang Pauli tomou contato com o princípio por carta de Werner Heisenberg em fevereiro de 1927.

[3] Cf.: TRÊS INICIADOS: 2015.



[i] Professor emérito (IL/UnB), pedagogo, poeta, terapeuta, viajante profissional


domingo, 2 de agosto de 2020

DEFINIÇÃO/ DIFINO // MANUAL DE SEMÂNTICA/ SEMANTIKA MANLIBRO

Lascívia (Obr. Simone) | "Não quero ser um génio... Já tenho… | Flickr

DEFINIÇÃO
Paulo Nascentes

Poesia – beijo de língua
na sonora lascívia
das palavras...


MANUAL DE SEMÂNTICA
Me demita ou me prenda: 
quem foi o salafrário,
chamou imposto de renda
a rapina no salário?!

**********

DIFINO

Poezio – lingvokiso
sur la voluptemo sonora 
de la vortoj...


SEMANTIKA MANLIBRO
Min maldungu aŭ arestu: 
kiu fripono nomumis
kiel imposto pri rento
la prisalajran trud-prenon?!



sábado, 25 de julho de 2020

O CENTÉSIMO HOMEM / LA CENTA VIRO

Após décadas de pesquisas, cientistas afirmam que as outras ...

Estranha lenda faz enorme sucesso entre macacos. Trata da possibilidade de que os homens, enfim, evoluam. O boato garante que em uma ilha isolada vivia uma colônia de seres humanos. De repente, um dos homens começou a lavar a louça com suas próprias mãos, colaborando com a esposa. Vendo isso, outros imitaram o primeiro. E uma semana depois muitos outros homens começaram a lavar a louça em ajuda às respectivas esposas. O boato garante que, desde que o centésimo homem começou a agir da mesma forma, numa outra ilha distante e isolada, outros homens também começaram a lavar as louças da mesma maneira. Descrentes dos homens, porém, nem todos os macacos acreditaram... nessa possibilidade. 

Moral: A verdadeira lenda não é sobre macacos nem batatas.

Paulo Nascentes



Stranga legendo furoras inter simioj. Temas pri la ebleco, ke viroj, finfine, evoluu. La onidiraĵo asertas, ke en tre fora insulo vivis kolonion da homoj. Subite unu el la viroj komencis propramane lavi la manĝilaron, helpe al sia edzino. Vidante tion, aliaj imitis la unuan. Kaj unu semajno poste pluraj aliaj viroj komencis lavi la manĝilaron helpe al respektivaj edzinoj. La onidiraĵo garantias, ke ekde kiam la centa viro komencis agi sam-maniere, en alia dista kaj izola insulo, aliaj viroj ankaŭ same eklavis la manĝilaron. Malkredantaj pri la viroj tamen nek ĉiuj simioj kredis je tiu eblo...  

Moralo: La vera legendo temas nek pri simioj nek pri terpomoj.

terça-feira, 21 de julho de 2020

QUARTO SISTEMA: vida plena/ KVARA SISTEMO: plena vivo

Nova Constituição - Constituinte Popular e Ética


QUARTO SISTEMA: vida plena
Paulo P Nascentes
     Solte todo o ar dos pulmões em confiança. Como canta Milton Nascimento, quem traz no corpo essa marca/ possui a estranha mania de ter fé na vida. Sua nova inspiração sempre vem, o novo te preenche e vitaliza. O novo vem mansinho e logo, logo viraliza. Solte as amarras da densidade, respire lenta e suavemente mais três vezes. Perceba seu corpo  vibrante de energia. Veja a si mesmo e cada um dos seus -- sinta-se mestre da energia dentro e fora, no peito uma alegria, na alma o novo dia. Esse novo cidadão que desponta nunca se apavora, pois é o centro das atenções de todas as ações no novo Estado, renova-se o governo para sempre e desde agora. Cada novo ser que nasce sua poupança ativa, dinheiro no bolso e na conta, cresce com renda passiva, com grana cada criança, cada homem, cada mulher, tendo a Terra como herança. Todo ser humano conta. Cada história, cada vida é plena glória, ninguém nasce na era de cristal pra ser lixo ou ser escória. Nosso destino é brilhar!


     Nessa nova era de cristal, o quarto sistema principia: a primeira ação governamental é perdoar de pronto nossas dívidas, com plena e total anistia. Tem nome limpo no Serasa toda e qualquer empresa e o mais humilde ser humano, pois aqui na nossa casa, tenho vez e tenho voz, não sou só um mero ouvinte. Meu poder inarredável é o poder constituinte, não delego, é meu de fato, sempre foi meu de direito. Aqui ninguém é gaiato, sou tratado com respeito na minha dignidade. O cenário de escassez cedeu vez à abundância, onde impera a demarquia, a Ética prende a ganância e a ambição denuncia. A Justiça é bem do povo, nela o povo é sempre ouvido, do seu poder constituinte vem o norte e a diretriz que rege em soberania o poder constituído. E assim o povo feliz vive faceiro e liberto: tem muito mais que dinheiro, cuida pleno do seu Ser, pois ter já é líquido e certo -- seu presente é garantido. 


     Mas, meu irmão, como é isso? Me conte essa novidade. Veja o vídeo que lhe mando, nele está toda a Verdade, listado todo compromisso. Com Ética no coração, eu, você, nós no comando, o carro anda sem enguiço. Demarquia é união! A vida acontece agora, não fica pra não sei quando. O Quarto Sistema é chegado: ninguém mais no abandono, ninguém mais é empregado, nesse Brasil sou o dono, tenho o cetro, meu é o trono! A realeza Eu Sou nessa nova realidade. O que passou, passou, o que vale é ser feliz, renova-se a Humanidade!

***********




KVARA SISTEMO: plena vivo
Paulo P Nascentes
     Liberu la tutan aeron de la pulmoj fidoplene. Kiel kantas Milton Nascimento, kiu havas surkorpe ĉi marko/ posedas la strangan manion fidi je la vivo. Via nova inspiro ĉiam venas, la novo vin plenumas kaj vivigas. La novo venas milde kaj tuj tuj furoras. Liberu la ŝnuregojn de la denseco, spiru lente kaj milde pliaj tri fojoj. Perceptu vian korpon vibranta de energio. Vidu vin mem kaj ĉiujn la viajn  -- sentu vin majstro pri ena kaj ekstera energio, surbruste ĝojo, anime nova tago. Tiu nova ekaperanta civitano neniam sin terurigas, ĉar li estas la centro de la atentoj de ĉiuj agoj en la nova Ŝtato, renoviĝas porĉiame kaj de nun la registaro. Ĉiu nova estulo naskiĝanta aktivigas sian ŝparokonton, enpoŝa kaj enkasa mono, kreskas li kun pasiva rento, kun monposedo ĉiu infano, ĉiu viro, ĉiu virino, havante la Teron kiel heredaĵon. Ĉiu homo gravas. Ĉiu historio, ĉiu vivo plenas je gloro, neniu naskiĝas dum la kristala erao por esti rubaĵo aŭ feĉo de la homaro. Nia destino estas brili!


     En tiu nova kristala erao, la kvara sistemo komenciĝas: la unua registara ago estas tuj pardoni niajn ŝuldojn, per plena kaj kompleta amnestio. Havas liberigitan nomon en Serasa ĉiu kaj ajna entrepreno kaj la plej humila homo, ĉar ĉi tie en nia hejmo, havas mi vicon kaj voĉon, mi ne estas nura aŭdanto. Mia neskuebla povo estas la konstituanta povo, ĝin mi ne transdonas, ĝi estas ja mia fakte, ĉiam estis mia laŭrajte. Ĉi tie nenuiu estas bubo, oni min zorgas respekteme pro mia digneco. La scenejo de malabundo donis vicon al la abundo. Tie kie regas demarĥio, la Etiko arestas la avidegon kaj la senbridan ambicion denuncas. La Justico apartenas al la popolo, tie la popolo ĉiam estas aŭdata, el ĝia konstituanta povo venas la nordo kaj la gvid-linioj, kiu suverenece regas la konstituitan povon. Kaj tiel la feliĉa popolo vivas facile kaj liberigite: ĝi havas multe pli ol mono, plene prizorgas pri sia Esto, ĉar la havaĵoj estas likvaj kaj certigitaj -- sia estanteco estas garantiita. 


     Sed, mia frato, kiel tio okazas? Diru min tiun novaĵon. Vidu la videon, kiun al vi mi sendas, sur ĝi estas la tuta Vero, estas listigita ĉiu kompromiso. Kun Etiko en la koro, mi, vi, ni en la komando, la aŭto sen paneo moviĝos. Demarĥio estas unio! La vivo okazas nun, ne atendas iam ajn. La Kvara Sistemo estas alvenante: neniu plu estas forlasita, neniu plu simpla dungito, en la nuna Brazilo mi estas la proprulo, mi havas la sceptron, mia estas la trono! La reĝeco Mi Estas en tiu nova realaĵo. Tio kio paŝis, paŝis, kio gravas estas feliĉiĝi, renoviĝas la Homaro!


IO SPLENDAS/ ALGO AFLORA


Raia sanguínea e fresca a madrugada..." | "As Pombas" ("The… | Flickr

IO SPLENDAS
Splendas sanga freŝa frumateno
kvazaŭo kvazaŭe kvazaŭas
estonteco hodiaŭas fruas nunoveno
svenas la tria ridetas la kvina
knabece maskl-ina dio novedimensias 
sia emo likve kristalas plenas
tio - ena-ekstera antaŭflaro ekflaras 
into-anta-onta pleno splendo evento


freŝa sanga frumateno splendas

ridete sekreto burĝonas 

kvieto ena one onas neniu plu insulas
ĉiu laŭplena eno tutplene ulas!
finfine kolektiva esto estas festas kune
nia eno-esktero radias kia lumo lume
ĉio sinkronisme iĝas sinkrono ono ono
nova Tero nova ero sparko aro
fajro bena fajro miena alĥemia fajro dia!
finfine alĥemia edziĝo nia pleno Tuto Ĉia! 

          ****************

ALGO AFLORA
Raia sanguínea e fresca a madrugada
um como se como se fosse como se
futuro hoje madruga o agora vindo
desmaia a terceira a quinta sorri
menino macho-feminino deus nova dimensão na esquina 
sua tendência cristal líquido pleno vindo vindo 
isso - dentrofora pressente o cheirinho 
antes-já-depois plenitude esplendor evento

fresca sanguínea madrugada raia
sorriso secreto em broto se espraia 
quietude dentro divisão partilha não mais ilha
cada dentro pleno interno sereno - o cara!
enfim ser coletivo em festa junto bom e com
nosso dentrofora irradia radiante vagalume
tudo sincrônico icônico compartilhar de rumo
nova Terra novo fractal centelha grupo
fogo bento fogo semblante fogo divina alquimia!