PaPos Nascentes - poéticos, psicoterapia, mentoria

Powered By Blogger

domingo, junho 09, 2024

SOBREVIDA / POSTVIVO

 

SOBREVIDA

Paulo Nascentes
Poesia dispensa apresentação. Por ser poesia, representação.  Ou representa ação. Fingimento. Ficção. Espécie gozada, gozador, o poema goza o tempo todo com a cara de quem não goza a vida, por exemplo. O amor. Mesmo a dor às vezes é tão gozada!

Poema se mente ou não mente é ente, antes sêmen que somente seminário do mesmo e do vário. Semeia no ovário do nada. Do calvário ao desvario varia a fala da louca poesia. O poema, louco, aceita e nega que de médico poeta e louco quem de nós não tem um pouco? Só louco!

Livro de poemas, outra história. Desce a deusa do olimpo e suja as mãos de diva no divisível, no numerário, na despesa, no fragmentário da dívida e da dúvida. Publica? Não publica? Faz-se tímida ou pública e notória? Nas manhas do negócio, tantas vezes tão simplória, sorriso amarelo, vestidinho de chita. Quando não lacinho nas trancinhas sob o chapéu de palha.

Mas um dia, mais livre, o livro. E aí é um deus-me-livre! Cada palavrão falando grego: prefácio, ficha catalográfica, prolegômenos, posfácio, fac-símile. Isso gasta o latim! Enfim, pra concluir, por onde ir na tal temática o poeta, que em matemática nunca foi bom? Achou então que a boa temática seria dar voz à própria poesia para falar de si mesma. E veio a ideia: meta-poesia. Mas isso é música antiga. Pois então, música arcana.

Nasce assim o objetivo. Este fim, esta meta. META: POESIA EM MUSICARCANA.


POSTVIVO

Paulo Nascentes

Poezio sindevigas sinprezenton. Ĉar estas ĝi poezio, reprezento.  Aŭ reprezentas agon. Ŝajnigo. Fikcio. Kurioza specio, mokanta, poemo ĝuas dum la tuta tempo pri tiuj kiuj ne ĝuas vivon, ekzemple, amon. Eĉ doloro foje estas tiom kurioza!

Poemo se mensogas aŭ ne mensogas estas estaĵo, unue semo anstataŭ nur seminario pri samo kaj vario. Semas ĝi en la ovario de l’ nenio. De kalvario al frenezeco varias la parolo de la freneza poezio. La poemo, freneza, konsentas kaj neas, ke kiel kuracisto poeto kaj freneza, kiu ne havas almenaŭ iom? Nur frenezuloj!

Libro de poemoj, alia afero. Malsuprenvenas diino el olimpo kaj diinajn manojn malpurigas en divideblo, mono, elspezo, en la fragmentigo de ŝuldoj kaj duboj. Ĉu publikigas ilin? Ĉu publikigas nenion? Iĝas ĉu timida ĉu publika kaj fama? Pri la ruzo de negocoj, plurfoje tiom naiva, flava rideto, robeto de katuno. Se ne kokardeto sur plektaĵetoj sub pajla ĉapelo.

Tamen iutage, pli libera, la libro. Kaj do jen ia dio mia! Ĉia fivorto grekparolanta: antaŭparolo, kataloga slipo, prolegomenoj, postparolo, fac-simile. Jen elĉerpiĝas la latina! Fine, konklude, kien iri rilate la temon la poeto, kiu pri matematiko neniam estis sufiĉe bona? Pensis do ke bona temo estus paroligi la poezion mem por diri pri si mem. Do venis la ideo: meta-poezio. Sed tio estas antikva muziko. Do, arkana muziko.
Naskiĝas tiel la celo: META-POEZIO PER ARKAN-MUZIKO.

Nenhum comentário: