PaPos Nascentes - poéticos, psicoterapia, mentoria

Powered By Blogger

4/24/24

UNIDADE / UNUO


 UNIDADE

Velha alma, essa criança ferida,

assustada, olhos vermelhos,

desnutrida menos de pão

que de afeto, carinho...

é faísca, centelha,

aconchega a criança ao coração,

ao soluço junte a-com-til:

dissolve-se o ar infantil,

vem a mim, criança-solução.

 

Recém-nascido sorriso do espanto,

mesmo nascido puro,

faz escuro por um tempo,

flagela o próprio templo,

desce à dualidade,

chicoteia ineficaz a sombra,

cresce a cada lambada.

 

Velha alma compadecida,

desço da cruz onde nunca estive,

vergasto vendilhões do templo,

digo ao sacerdote fariseu:

em três dias saberás que vive

na criança a chama da esperança.

Aquele velho Eu Sou a abraça: 

Eu Sou vinho, luz, cristal e taça!

 

Velha alma, velho sábio,

criança, feiticeira traz nos lábios

gotas da verdade: 

só a criança ri do pum,

nem trio nem quarteto – somos um!

 

UNUO

Vunda anim', tiu vundita infan',     

timema, okulrubra,                         

malnutrata malpli el pan’                    

ol karesa kor-inklin’...                           

jen fajrero, sparko,                     

altiru l’ infanon ĉekore,                   

al singulto io kuniĝas,            

la infana etoso dissolviĝas:               

venu al mi, infano–solvo.

 

Ĝus naskiĝinta mira rideto,           

malgraŭ venanta pura,                   

dumtempe malhelas,              

frapadas la templon mem,           

mergiĝas en la duecon,                

vane vipas l' ombron mem

kreskanta je ĉiu batado.

 

Kompatema olda animo,                   

el nenie malkruciĝas mi,           

templovendintojn elpelu mi,      

dirante al fariseo-sacerdot':

post tri tagoj scios vi, ke vivas             

en la infan’ la flamo de l’ esper’.       

Mi Estas la olda saĝul’ ĝin brakumanta,        

Mi Estas vino, lumo, kristal’, kalik’.


Olda anim’, olda saĝul’,                  

infan’, sorĉistin', ĉelipe ni portas               

gutojn da vero: 

nur ĝi ridas pro furzo,        

nek tri, nek kvaropo – ni estas unu!


TERAPIA HOLÍSTICA

   

Viva, conviva, vivencie o novo! Faça arte, terapia, arteterapia! 

E cante, dance, desenhe, pinte e borde. Use canetinha, lápis de cor, giz de cera. Aquarele-se, guache-se, argile-se, pastel seco, massa de modelar. Recorte e cole a montagem. 

Movimento lento, consciente respirar te levam à descoberta dos seus potenciais. Se conheça, descubra, reinvente. 

Ria dos medos, acredite em si, dome as feras, cuide de si. No próprio caminhar se reinvente.

Marque sua terapia. Presencial, se de Brasília. On-line, se for o caso. 

Descubra-se mais emoção, sentimento, sensação. Clique já! Até!

4/01/24

FUTURO E AS RIMAS/ ESTONTECO KAJ RIMOJ


 

FUTURO E AS RIMAS

tem coisa mais fugidia volátil escorregadia

que o chamado futuro?

chega a primeira rima: escuro! 

outra associação: duro, inseguro!

surdo aos apelos arrepia os cabelos

quando apelo planejo 

mas planos são curvas

onde pouco se divisa


futuro não é coisa fugidia

que nem coisa é

se corro atrás dele logo dá no pé!

volátil parece que voa

escorregadio se faz sabão

entre os dedos não o seguro

enfim nada seguro

carro lubrificado e enguiça

então futuro que preguiça!


filosofia da moda nos convida

fique no aqui seja no agora

esqueça o passado terra da nostalgia

não se perca no futuro terra de ansiedade 

e fantasia

garante a filosofia - só existe o presente

viver fora dele é como estar doente

escolho então o aqui-agora

ou o momento vai embora

e junto com ele a gente!


ESTONTECO KAJ RIMOJ

ĉu afero pli forfuĝa fluida glita

ol tielnomata estonto?

alvenas la unua rimo: malhela onto! 

alia kunligo: dura, nesekura!

surda al vokoj harojn hirtigas

kiam mi planas ĝi estas vokita, 

sed, planoj estas kurbaj

de kie malmulte ekvidiĝas


estonto neforfuĝa afer'

eĉ ne afer'

se mi kuras malantaŭ ĝi, tuje forfuĝas ĝi!

fluida ŝajnas ĝi fluga

glita ĝi iĝas sapo

interfingre mi ĝin ne tenas

fine, nenion tenas

aŭto lubrikata, panea tamen

pri estonto kia pigro! kia pigro!


moda filozofio nin invitas:

restu ĉi tie, estu ja nun

forgesu estintecon, nostalgia ter'

ne sin perdu en estont', anksia ter' 

de fantazi'

nur ekestas estantec' - asertas filozofi'

certe vivi ekster ĝi estas kvazaŭ en malsan'

mi elektas do esti ĉi-tie kaj nun

male l' moment' iras for

kaj kune kun ĝi iras ni!