Páginas

terça-feira, 15 de setembro de 2020

SER EGOÍSTA, SER SAUDÁVEL, SER OU SER/ ESTULO EGOISTA, ESTULO SANA, ESTI AŬ ESTI


SER EGOÍSTA, SER SAUDÁVEL, SER OU SER: a linguagem tem muito a revelar

        Amados irmãos e irmãs, saudações!

        Como devemos entender as expressões do título? Primeiro, o que é uma expressão? Algo que exprime um estado de ser num dado momento em que o Ser se expressa. Mas, como o Ser em nós se expressa? O Ser se expressa quando uma impressão, em geral profunda, surge. Mas, precisamos compreender com clareza o que nos impressiona e então devemos expressar isso.

        Segundo, as expressões do título, como os símbolos, expressam mais do que aquilo que inicialmente supomos. Vamos ver então cada uma delas.

        A primeira impressão é que são quatro expressões logicamente excludentes. Assim, “ser egoísta” exclui “ser saudável” que exclui ser ou ser. Entenda bem: isto não é um jogo de palavras vazio. Primeiro é preciso entender que substantivos têm peso específico diferente de adjetivos e de verbos. Quais são os substantivos? São três? São quatro ou são apenas um?

1)  Primeiro o substantivo “ser”, adjetivado como “egoísta”. Ora, o que é ser “egoísta”? Num avião em pleno voo passando por uma emergência, o comandante nos pede para sermos egoístas, se quisermos ser “saudáveis”. Isso mesmo! Em caso de despressurização da aeronave deveremos contrariar o instinto e o senso comum. Deveremos colocar a máscara pendente sobre nós primeiro na nossa cabeça e só depois nas nossas crianças. Não é assim? Logo, o adjetivo “egoísta” já nos enganou. Ele é do bem!

2) O segundo substantivo “ser” tem por adjetivo a palavra “saudável”, que nos remete a inteireza e plenitude. Ora, precisaremos de muita inteireza e plenitude para sermos saudavelmente “egoístas” no caso do avião em despressurização. E teremos que decidir sob pressão, não fosse pelas sábias orientações do comandante. Nesse caso o melhor a fazer é seguir a voz comandante! Assim, concluímos que para sermos saudáveis deveremos ouvir e seguir a voz do Comandante que ressoa em nós! E obedecer!

3) O terceiro substantivo “ser” está sem adjetivos. Ora, devemos ser cautelosos com adjetivos que expressam julgamentos, que em si mesmos não são bons nem maus. Julgamentos criteriosos nos ajudam a discernir aquilo que deve ser feito, o rumo que deve ser tomado. Então, convém obedecer à voz do Comandante? Ou devemos ser em uníssono com o Comandante?

4) Por fim, o quarto substantivo é verbo. Como assim? O verbo ser no infinitivo funciona como se fosse substantivo no aparente dilema: ser ou não ser, eis a questão. Ora, o ser nesse quarto caso, por ser verbo – e não substantivo – vem despojado de qualquer adjetivo. É o ser pleno, em inteireza, plenitude, totalidade. O ser que é ser e que jamais vacila, nas guerras imortais entra sem susto, fica sorrindo num sorriso justo, enquanto tudo em derredor oscila – como disse o poeta simbolista Cruz e Souza. Ser essencial – falo do verbo, do fluir infinito e infinitivo – é o Comandante da nossa Aeronave. É a voz interior em nós, voz suave, quase inaudível, que nos orienta e sussurra em flashes de meditação. Portanto, meditar é preciso, navegar é preciso, viver não é preciso! – como dizia a divisa dos arrojados navegadores que descobriram o Novo Mundo. Ora, se queremos descobrir, desbravar, nos harmonizar e viver o Novo Mundo, então, navegar é preciso! É preciso navegar de olho na Bússola, no Sextante, nas Cartas Siderais e nas Estrelas – pois das estrelas somos nascidos, somos o povo das estrelas em missão na Terra. Nesse Orbe, nossa missão vai chegando ao fim. Não exatamente ao fim – corrige o Comandante – mas, estamos entrando em novo nível, nova fase, nova dimensão, um desdobrar da nossa missão, que é única para cada um: expressarmos em plenitude, graça, inteireza e verdade aquilo que somos – o Comandante a expressar Luz, Vida, Amor inerente aos arquétipos da abundância, amor, beleza, bondade, inteireza, justiça, poder, verdade e self. E o que é o self quântico, que afirma Eu e meu Pai somos um? O self é Totalidade e Sua voz é o Comandante que diz – Eu sou Aquele que é.

E então, pronto para confiar? Pronto para obedecer? Pronto para continuar a navegar? Pode confiar: navegar é preciso! Viver, não! Viver é impreciso. E nisso consiste toda a graça do jogo!

Paulo P Nascentes

Brasília, DF, 14/09/20, de 06:00 às 07:00 a.m.


********* 

  ESTULO EGOISTA, ESTULO SANA, ESTI AŬ ESTI: la lingvaĵo multe povas riveli

          Amataj gefratoj, salutojn!

        Kiel ni devas kompreni la esprimojn de la titolo? Unue, kio estas esprimo? Temas pri io, kio esprimas esto-manieron iam, kiam la Esto sin esprimas. Sed, kiel la Esto en ni sin esprimas? La Esto sin esprimas kiam impreso, ĝenerale profunda impresso, ekaperas. Sed, ni bezonas klare kompreni tion, kiu nin impresas kaj tiam ni devas esprimi tion.

        Due, la esprimoj de la titolo, kiel simboloj, esprimas pli ol tio, kiun dekomence ni supozas. Do ni vidu ĉiun el ili.

        La unua impresso estas, ke ili estas kvar malsamaj esprimoj logike ekskludantaj. Do, “esti egoisto” ekskludas “esti sana”, kiu ekskludas esto aŭ esti. Komprenu bone: tio ne estas sensenca vortoludo. Unue estas bezonate kompreni, ke substantivoj havas specifan propran pezon rilate adjektivojn kaj verbojn. Kiuj estas la substantivoj? Ĉu ili estas tri? Ĉu kvar aŭ ĉu nur unu?

1) Unue la substantivo “esto”, adjetivate kiel “egoisma”. Nu, kio estas egoismi? En plenfuga aviadilo trapasanta danĝeran situacion, la komandanto petas nin esti egoistoj, se ni volos esti “sanaj”. Ĝuste tio! Okaze de ekmalpremo de la aer-veturilo, ni devos kontraŭstari nian instinkton kaj la komunan saĝon. Ni devos unue surmeti niakape la maskon pendantan sur ni kaj nur poste surmeti la alian sur la kapon de niaj infanoj. Ĉu ne estas tiel? Do, la adjektivo “egoisma” jam nin trompigis. Ĝi apartenas al la bono!

2) La dua substantivo “esto” havas kiel adjektivon la vorton “sana”, kiu nin alvokas pri kompleteco, pleneco. Nu, ni bezonos multe da kompleteco kaj pleneco por esti sane “egoistoj” dum la ekmalpremo en aviadilo. Kaj ni devos sub krita premo decidi kion fari, escepte de la saĝaj orientigoj de la komandanto. Ĉi-okaze la plej bonon fari estas obei la voĉon de la komandanto! Tiele, ni konkludos, ke por esti sanaj ni devos aŭdi kaj sekvi la voĉon de la Komandanto, kiu eĥas en ni! Kaj obei ĝin!

3) La tria substantivo “esto” aperas senadjektive. Nu, ni devas prudenti pri adjektivoj esprimantaj juĝojn, kiuj en si mem ne estas bonaj aŭ malbonaj. Kriteriaj juĝoj nin helpas diferencigi pri kio devos esti farata, la elektota direkto. Do, konvenas obei la voĉon de la Komandanto? Alivorte, ĉu ni devos esti unusonaj kun la Komandanto?

4) Fine, la kvara substantivo estas verbo... portugale. Kiel tio? La verbo esti en la infinitivo funkcias kvazaŭ substantivo en la ŝajna dilemo: esti aŭ ne esti, jen la demando. Nu, esto/esti en ĉi tiu kvara kazo, pro sia kondiĉo de verbo – sed ne substantivo – venas senigita de ajna adjektivo. Jen plena esto en kompleto, pleneco, tuteco. La esto kiu estas, kiu neniam hezitas, en nemortemajn militojn sen-ektime eniras, ridetas per ridelo justa, dum ĉio ĉirkaŭe oscilas – kiel diris la brazila simbolisma poeto Cruz e Souza. Esenca Esto – mi aludas al la verbo, al la senfina fluo infinitiva – estas la Komandanto de nia Aer-veturilo. Estas li ena voĉo, milda voĉo, preskaŭ neaŭdebla, kiu nin gvidas kaj flustras kvazaŭ flashes dum meditado. Do, mediti bezonatas, navigi necesas, vivi ne estas precize! – diris la devizo de la aŭdacaj navigantoj, kiuj malkovris la Novan Mondon. Nu, se ni volos malkovri, traesplori, nin harmoniigi kaj vivi la Novan Mondon, do, navigi precizas! Necesas navigi rigardante Kompason, Sekstanton, Siderajn Mapojn kaj Stelojn – ĉar el la steloj ni estas naskiĝintaj, ni estas la popoloj de la steloj en misio sur la Tero. Sur ĉi tiu Orbo, nia misio alvenas al la fino. Ne ekzakte al la fino – korektas la Komandanto – sed, ni ekeniras novan nivelon, novan fazon, novan dimension, disvolvo de nia misio, kiu estas unika por ĉiu ni, tio estas, esprimi plene, gracie, tute kaj vere tion, kio ni estas – la Komandanto esprimante Lumon, Vivon, Amon kaj la arĥetipojn de abundo, amo, beleco, boneco, tuteco, justico, povo, vero kaj self. Kio estas la kvantuma self, kiu asertas, ke Mi kaj mia Patro estas unu? Self estas la Tuteco, la voĉo de la Komandanto kiu diras – Mi estas Tiu kiu estas.

Kaj do, ĉu preta fidi? Ĉu preta obei? Ĉu preta daŭre navigi? Vi povas fidi: navigi estas precize! Vivi, ne! Vivi estas malprecize. Kaj tion konsistas la tuta graco de la ludo!

Paulo P Nascentes

Braziljo, DF, 14/09/20, de 06:00 às 07:00 a.m.


Um comentário:

Pripoeziaj komentarioj bonvenas. Comentários sobre poemas são bem vindos.